Opublikowano Dodaj komentarz

“Powiem ci, jak się uczyć…” J. Gołębiowska-Szychowska, Ł. Szychowski

Książka Joanny Gołębiowskiej-Szychowskiej i Łukasza Szychowskiego, Powiem ci, jak się uczyć ma podtytuł: Przewodnik dla ambitnych nauczycieli. Zupełnie się z tym nie zgadzam. Książka powinna być pozycją obowiązkową nie tylko dla nauczycieli ambitnych, ale dla wszystkich zaczynających pracę oraz  tych, którzy chcą odświeżyć swój warsztat pracy.

Autorzy mają ambicję stworzenia swego rodzaju kompendium. Przedstawiają najnowsze ustalenia neuronauk o uczeniu się, zapamiętywaniu, organizowaniu procesu uczenia się, by przejść do bardzo konkretnych metod i technik  pracy na różnych etapach edukacyjnych.

Jeśli książkę weźmie do ręki nauczyciel obeznany z tą problematyką, takie ujęcie siłą rzeczy może powodować wrażenie pewnej powierzchowności, szczególnie w rozdziałach poświęconych teorii uczenia się. Trzeba jednak pamiętać, że autorzy kierują swoją pozycję także do rodziców i byłoby rzeczywiście bardzo dobrze, gdyby ci ostatni po nią sięgali.

opr. Piotr Bachoński

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Jak się uczymy…” D. Schwartz, J. Tsang, K. Blair

Bardzo długo nauczanie innych było traktowane jako sztuka, opierająca się na nieuchwytnych i nie do końca zrozumiałych mechanizmach. Jedni nauczyciele mieli w sobie to „coś” i byli mistrzami w swoim zawodzie, inni byli skazani na przeciętność. Dzisiaj wiemy już, że nauczanie innych należy zastąpić tworzeniem odpowiednich warunków do uczenia się, a dzięki postępowi neuronauk każdy może być efektywnym nauczycielem.

Daniel Schwartz, Jessica Tsang, Kristen Blair w książce Jak się uczymy. 26 naukowo potwierdzonych mechanizmów, zgodnie z tytułem przedstawiają 26 mechanizmów, które powinien poznać każdy nauczyciel. Autorzy zwięźle i przystępnie omawiają każdy mechanizm, przywołując badania naukowe, które potwierdzają jego skuteczność. Książkę można także potraktować instruktażowo, ponieważ podane są konkretne przykłady zastosowania omawianych metod w klasie oraz informacje, jakich błędów unikać. Oprócz naukowego potwierdzenia pedagogicznych intuicji (rola snu, emocji w procesie uczenia się), omówione zostały też mechanizmy, do których szkoła przywiązywała mniejszą wagę (na przykład inteligencja ciała). Jednym zdaniem, pozycja obowiązkowa.

opr. Piotr Bachoński

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Cudowny chłopak” R.J. Palacio

“Cudowny chłopak” to przede wszystkim historia Augusta, chłopca o zdeformowanej twarzy, ale to także opowieść o świecie dzieci, miłości i rozterkach rodziców, relacji z rodzeństwem, przyjaźniach ze szkolnej ławki oraz postawach nauczycieli. Daje do myślenia i zmienia optykę.

“Wzruszająca i jednocześnie przezabawna opowieść o walce dziecka z przeciwnościami losu. August jest inteligentnym, dowcipnym chłopcem i jego życie wyglądałoby pewnie zupełnie inaczej, gdyby nie jeden zmutowany gen, z powodu którego ma zdeformowaną twarz i, zanim skończył 10 lat, musiał przejść 27 operacji. Do tej pory patrzył na siebie oczami bezwarunkowo kochających go rodziców i siostry. Teraz, gdy idzie do szkoły – od razu do piątej klasy – przyjdzie mu się zmierzyć ze światem rówieśników i starszych uczniów, z ostracyzmem, uprzedzeniami, a czasem ze zwykłym chamstwem i podłością. Spotka się jednak również z dobrocią, przyjaźnią i wspaniałomyślnością. Kontakt z rówieśnikami odmieni Augusta. Ale czy tylko jego?”

http://lubimyczytac.pl/ksiazka/4818514/cudowny-chlopak

Dlaczego warto przeczytać tę książkę?

  • Żeby pośmiać się i powzruszać razem z bohaterami
  • Żeby zweryfikować swoje życiowe punkty odniesienia i zastanowić się co tak naprawdę jest ważne: wygląd? oceny? relacje?
  • Żeby nie dokonywać pochopnych ocen i osądów
  • Żeby raz jeszcze zastanowić się nad wartościami, którymi kierujemy się na co dzień
  • Żeby zastanowić się nad własną postawą: kolegi, siostry/brata, rodzica, nauczyciela, człowieka
  • Żeby stawiać na budowanie relacji i integrację już od najmłodszych lat
  • Żeby zainspirować się przemówieniami i listami dyrektora szkoły, do której chodził August
  • Bo zachęca, by być dobrym dorosłym, przykładem, wzorem, autorytetem
  • Bo pomaga ćwiczyć empatię i pozwala wejść w skórę chorego Augusta, jego rodziców i siostry, uczniów, którzy mieli mu towarzyszyć w szkole, ich rodziców, nauczycieli i dyrektora szkoły
  • Bo to dobry materiał na lekcję wychowawczą o odmienności, chorobie, relacjach rówieśniczych, wartościach, postawach, uprzedzeniach, stereotypach
  • Bo jest na tyle ciekawa i wartościowa, że została zekranizowana – ale zanim obejrzysz film, to przeczytaj
  • Bo doczekała się kontynuacji i jeśli Ci się spodoba, to można sięgnąć po kolejne części

Na podstawie książki w 2017 r. powstał film, o którym przeczytasz tutaj: https://www.filmweb.pl/film/Cudowny+ch%C5%82opak-2017-776387

Opr. Marta Cielińska-Idziak

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Ania, nie Anna” serial Netflixa

Ani Shirley chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Ale warto raz jeszcze przeżyć wraz z nią wiele ciekawych przygód. Dzięki serialowi Ania, nie Anna mamy okazję na nowo odkryć losy młodej, osieroconej dziewczyny, którą adoptowało rodzeństwo Cuthbertów.

Kanadyjski serial produkowany przez Netflix stanowi uwspółcześnioną, ale dość wierną ekranizację powieści Lucy Maud Montgomery Ania z Zielonego Wzgórza. Czym zatem różni się książka, która powstała na początku tysiąc dziewięćsetnego roku od produkcji filmowej z 2017 roku? 

Producenci filmu przyłożyli bardzo dużą wagę do oddania szczególnych cech charakterów Ani, Mateusza, Maryli, Gilberta czy Diany. Język bohaterów jest bardziej współczesny i dzięki temu ta historia staje się bliższa odbiorcy. Tematy poruszone w filmie zyskują aktualny kontekst, każdy może odnieść je do własnych doświadczeń. Na szczególną uwagę zasługuje wątek szkolny, wygląd klasy, sposób nauczania, relacje między uczniami i nauczycielem w zderzeniu ze zmianami, które dokonują się po zmianie prowadzącego zajęcia. Dość mocno akcentowany jest również temat tolerancji i poszukiwania własnej tożsamości, także tej płciowej, zarówno przez dorosłych jak i tych młodszych bohaterów. Warta refleksji jest także kwestia adopcji i przeżyć związanych z tym wydarzeniem, zarówno dla dziecka jak i rodziców. Dziś zmieniły się procedury, ale nie uczucia: strach przed ponownym porzuceniem po jednej stronie i przed porażką rodzicielską po drugiej pozostały.

Dodatkowym atutem serialu są piękne zdjęcia, plenery i kostiumy.

Czym charakteryzuje się Ania? Jest szalona i temperamentna, ciekawa świata. A jej bogata wyobraźnia nie zna granic. Pomimo, że ma wybuchowy charakter, jest bardzo wrażliwa i uczuciowa. Zależy jej na zawieranych przyjaźniach, zawsze chce dotrzymywać danego słowa. To przede wszystkim barwna osobowość, która pociąga za sobą innych i daje się lubić.

A poza tym Ania, nie Anna, to pełna wzruszeń i zabawnych przygód historia dziecka, którego temperament, wyobraźnia i talent do wikłania się w kłopoty pomagają mimo wszystko odnaleźć dom i poznać prawdziwych przyjaciół. To opowieść o Maryli i Mateuszu, którzy z różnych powodów nie poukładali sobie życia w zgodzie z tym, co dyktowało serce i którzy dopiero razem z Anią zaczynają budować swoje życie na nowo. To historia o dzieciństwie, przyjaźni, rodzicielstwie, przekraczaniu granic, poznawaniu siebie, potrzebie akceptacji, wyborach i kompromisach, szacunku do odmienności. Tym samym może stanowić punkt wyjścia do dyskusji albo pokazywać inny punkt widzenia.

Więcej o serialu: http://www.netflix.com/AnneWithAnE 

Opr. Marta Cielińska-Idziak

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Sen Alicji, czyli jak działa mózg” Jerzy Vetulani i inni

Sen Alicji

“Sen Alicji, czyli jak działa mózg” wydawnictwa MANDO, to jedyna książka prof. Jerzego Vetulaniego dla dzieci, w której w sposób zabawny i prosty wyjaśnia skomplikowane pojęcia dotyczące budowy i funkcjonowania mózgu. Współautorami książki są Maria Mazurek i Marcin Wierzchowski.

Z sennego dialogu Alicji z jej własnym mózgiem dowiemy się za co odpowiadają poszczególne narządy: serce, płuca, żołądek, nerki, wątroba, jelita a także mięśnie, szkielet i oczywiście mózg.

Ile neuronów jest w mózgu? – sto tysięcy milionów, czyli sto miliardów – dużo?

Czym są neuroprzekaźniki i za co odpowiadają? – np. gdy uwalniają się endorfiny czujesz szczęście, oksytocyna to substancja chemiczna, która daje poczucie rozluźnienia, serotonina odpowiada za spokój i zrównoważenie.

Z jakich części składa się mózg? – płat czołowy, ciemieniowy, skroniowy i potyliczny oraz móżdżek i pień mózgu.

Kiedy pojawiają się sny? – śnimy tylko w jednej fazie snu – śnie paradoksalnym – REM, wówczas twoje ciało pozostaje w bezruchu, ruszają się natomiast Twoje gałki oczne, śledząc marzenia senne powstałe w mózgu; im jesteśmy starsi tym mniej śpimy snem REM i mamy mniej snów.

Za co odpowiada mózg? – myślenie, emocje oraz funkcje życiowe i instynkt.

Jakie mamy rodzaje pamięci? – sensoryczna- zmysłowa, robocza, krótkotrwała i długotrwała oraz pamięć wspomnień.

Jakie metody nauki są skuteczne? – powtarzanie, im częściej coś robisz/mówisz tym bardziej zapadnie ci to w pamięci; mnemotechniki czyli techniki pamięciowe oraz działanie pod wpływem emocji.

Czym jest genom? – to informacja i „przepis” na to, jak zbudowany jest twój organizm.

Po co nam hormony? – regulują metabolizm (hormony tarczycy) i inne czynności życiowe, np. adrenalina powoduje ogólne pobudzenie organizmu, insulina reguluje poziom cukru, a hormony płciowe odpowiadają za m.in. rozmnażanie.

Skąd się bierze depresja, dlaczego zapadamy w śpiączkę, co by było, gdybyśmy nie bali się śmierci, w której części mózgu znajduje się ośrodek mowy – na te i wiele innych pytań znajdziemy odpowiedź w Śnie Alicji.

Móżdżek, hipokamp, układ limbiczny, amygdala, atawizm, ślad pamięciowy, genom to tylko niektóre z pojęć wyjaśniane i ciekawie zobrazowane w książce.

Zrozumiały język, dialogowana forma, trafne przykłady, przyjazny układ, oryginalna szata graficzna to kolejne atuty zachęcające do sięgnięcia po tę lekturę.

Tu znajdziesz oferty sprzedaży książki: https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4813925/sen-alicji-czyli-jak-dziala-mozg

Opr. Marta Cielińska-Idziak

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Sztuka zadawania pytań w coachingu” Tony Stoltzfus

Umiejętność zadawania pytań to duża sztuka. Dobrze zadane pytanie może inspirować, pobudzać do refleksji, motywować, budować samodzielność i odpowiedzialność za swoje życie. Takie pytania to jedno z podstawowych narzędzi w coachingu, którego celem jest rozwój i wzmacnianie człowieka w drodze do realizacji jego celów.

Pytania to także częste narzędzie stosowane w szkole. Najczęściej są to jednak pytania, na które istnieje tylko jedna dobra odpowiedź.  Ich celem jest sprawdzenie wiedzy ucznia. Bez wątpienia takie pytania są potrzebne, ale nie są one inspirujące, pobudzające do refleksji nad własnym rozwojem.

Jak zatem przejść od pytań sprawdzających do pytań coachingowych? Jak można się tego nauczyć?

Pomocą może być książka „Sztuka zadawania pytań w coachingu. Jak opanować najważniejszą umiejętność coacha”, którą Tony Stoltzfus napisał w odpowiedzi na liczne prośby o podanie przykładów dobrych pytań coachingowych. Znajdziemy w niej gotowe przykłady pytań podzielone na różne kategorie (np. identyfikowanie problemu, pasje, poszukiwanie rozwiązań), ale również wskazówki jakich błędów unikać przy formułowaniu pytań i krótkie wyjaśnienie tego, dlaczego pytania są takie ważne.

W założeniu jest to książka dla coachów. Myślę jednak, że z powodzeniem sprawdzi się w pracy nauczyciela, który chce inspirować swoich uczniów, pobudzać ich refleksję, rozwijać w nich krytyczne myślenie oraz budować odpowiedzialność i poczucie sprawczości.

Opr. Grzegorz Idziak

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Jak się uczyć” Benedict Carey

Dzisiaj, niejako w uzupełnieniu książki Radosława Kotarskiego Włam się do mózgu, którą omawiałem ostatnio, pozycja Benedicta Carey’a Jak się uczyć?  Podtytuł brzmi: Zaskakująca prawda o tym, kiedy, gdzie i dlaczego uczenie się jest w ogóle możliwe.

Być może prawda, którą serwuje nam Carey, nie jest już tak bardzo zaskakująca (wiedza o uczeniu jednak się upowszechnia), ale spojrzenie na niektóre aspekty związane z edukacją, mogą jednak zadziwiać. Autor pokazuje w przekonujący sposób, że ignorancja może być cenna, a stany koncentracji na zadaniu są przeceniane. Jeśli ktoś nie ma czasu na czytanie, zapozna się z treścią książki w pigułce, czytając odpowiedzi na 11 zasadniczych pytań związanych z uczeniem się. Kotarski i Carey poruszają podobne zagadnienia, ale patrzą na nie z różnych perspektyw, tworząc pewną całość. Książka może być bardzo wartościowa dla rodziców. Może okazać się, że te wszystkie komunikaty: Siedź prosto; Skup się; Rób wszystko po kolei; należy zamienić na: Chodź; Leż; Zwisaj głową w dół; Pomyśl o niebieskich migdałach; Ucz się wszystkiego na raz!

Opracował: Piotr Bachoński

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano 1 komentarz

“Włam się do mózgu” Radek Kotarski

Długo się zastanawiałem, czy pisać o tej książce. Pomyślałem jednak, że mimo tego, iż wybór wydaje się oczywisty, to z drugiej strony nie można jej pominąć. Radek Kotarski, Włam się do mózgu.

Lubię, kiedy autor dostarcza dowodów na poparcie przedstawianych treści. Tak jest właśnie u Kotarskiego. Aby udowodnić, że opisywane metody się sprawdzają, w ciągu roku nauczył się od podstaw języka szwedzkiego (poparte uzyskanym certyfikatem), który został wybrany przez autora losowo. Może nie wszystko co omawia Kotarski, da się przenieść do szkolnej klasy, ale na pewno ze wszystkimi technikami powinni zostać zapoznani uczniowie, aby nie byli tak często bezradni wobec ogromu materiału do opanowania.

Opracował: Piotr Bachoński

Zobacz też wystąpienie Radka Kotarskiego w ramach spotkań TEDx. “Dlaczego tak mało pamiętasz ze szkoły?”

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Szkoła uczenia się” Jarosław Kordziński

Książka Jarosława Kordzińskiego „Szkoła uczenia się” to swoiste kompendium wiedzy o uczeniu się właśnie. Autor w przekonujący sposób pokazuje, że nauczanie nie jest już dzisiaj możliwe. (Tak swoją drogą, chyba nie było możliwe nigdy. Wszystkiego musimy nauczyć się sami, inni mogą nam to jedynie ułatwić). 

Autor pisze nie tylko o tym, jak organizować uczenie się, ale pokazuje też, jak to robić. Wielką zaletą dla każdego nauczyciela będzie olbrzymia ilość ćwiczeń, metod i zadań do wykorzystania w pracy z uczniami. Książkę powinni też przeczytać Ci wszyscy, którzy zazdroszczą nauczycielom prostej i przyjemnej pracy (i oczywiście: dużo wolnego). Samo wyliczenie ról zawodowych, którego dokonuje autor (wychowawca, coach, tutor, mentor, trener, facylitator, organizator uczenia się) pokazuje, jak bardzo skomplikowany i wymagający fachowej, szerokiej wiedzy jest to zawód. Jeśli miałbym do tej beczki miodu dołożyć łyżkę dziegciu, to byłoby nią przywołanie stożka Dale’a (tak zwana piramida zapamiętywania). Tomasz Garstka w swojej książce Psychopedagogiczne mity wykazał, że Dale’owi chodziło o uszeregowanie sposobów uczenia się od najmniej do najbardziej abstrakcyjnych, stąd czytanie na szczycie. D.G. Treichler dopisał do tego procenty (nie podpierając się żadnymi badaniami) i … poszło w świat.

Opracował: Piotr Bachoński

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Kobieta asertywna” Kamila Rowińska

kobieta asertywna

Czy “Kobieta asertywna” to książka dla nauczycieli?

„Kobieta asertywna” to książka Kamili Rowińskiej dotykająca tematu asertywności wśród kobiet. Dlaczego kobieta? Pewnie dlatego, że to właśnie dziewczynki wychowywane są na te grzeczne i posłuszne, że to córkom trudniej sprzeciwić się rodzicom, że to matki są mniej konsekwentne wobec swoich dzieci, to żony podporządkowują się decyzjom mężów, że to kobietom w pracy trudniej wyrazić własne zdanie i są dyskryminowane częściej od mężczyzn.

Czy musi tak być? Absolutnie nie! Tylko asertywności nie da się wyssać z mlekiem matki, trzeba się jej nauczyć. Czy to książka tylko dla kobiet? Na szczęście nie. W książce Kamili Rowińskiej znajdziesz wiele wartościowych informacji na temat asertywności w różnych sferach życia wzbogaconych o konkretne przykłady. „Kobietę asertywną” czyta się szybko, ale lekcje w niej zawarte wdraża się nieco dłużej. Jednak z całą pewnością czas zainwestowany w naukę postaw i komunikacji asertywnej nie będzie zmarnowany.

Asertywność to umiejętność wyrażania własnego zdania bez intencji ranienia innych, to umiejętność stawiania granic – mówienia zarówno NIE jak i TAK. To działanie zgodne z wyznawanymi wartościami. Ale to nie to samo co uległość, agresja czy manipulacja. Wydaje się, że to wzorcowy model zachowania i komunikowania się, dlaczego zatem nie jesteśmy asertywni? Duże znaczenie ma wychowanie, wpajane od najmłodszych lat wzorce zachowań. Pokutują też blokujące przekonania i stereotypy. Najtrudniejsze jednak wydaje się do zaakceptowania sprzężenie zwrotne: Jeśli chcesz, aby inni szanowali Twoje zdanie, to najpierw Ty musisz zacząć szanować zdanie innych.

Naukę asertywności warto zacząć od autorefleksji nad własnymi reakcjami i sposobem komunikowania się. Zamiast automatycznego przejścia od bodźca do reakcji warto po środku zostawić czas na świadomą decyzję. Zatem, aby rozwijać postawy asertywne trzeba zarządzać swoimi emocjami, nazywać je, znajdować ich źródła i nie pozwolić, aby brały nad nami górę. Ważne jest również wypowiadanie się we własnym imieniu bez używania kwantyfikatorów ogólnych typu każdy, zawsze, nikt, nigdy. To świadome odejście od oceniania osoby na rzecz udzielania informacji zwrotnej o konkretnym jej zachowaniu. Łatwe do zastosowania? Wcale nie. Możliwe do nauczenia? Oczywiście. Pomocne w codziennym życiu? Zdecydowanie tak!

Sięgnij po książkę “Asertywna kobieta”, aby dowiedzieć się, jak zostać asertywną kobietą, mężczyzną, nauczycielem, człowiekiem.

Opracowanie: Marta Cielińska-Idziak

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.