Opublikowano Dodaj komentarz

Jak uczyć zdalnie

Zdalne uczenie jest dziś odmieniane przez wszystkie przypadki. W kilku punktach zebraliśmy dla Ciebie to, co uważamy za najważniejsze w projektowaniu zdalnej pracy z uczniami. Zapewne niektóre z tych punktów są dla Ciebie oczywiste, a niektóre mogą być niemożliwe lub bardzo trudne do zrealizowania z różnych powodów. Nasz zbiór to propozycja, dzięki której możesz udoskonalić swoją pracę online z uczniami.

Na dole strony możesz pobrać nasz poradnik w wygodnym do zapisania formacie PDF.

Kliknij znak + aby rozwinąć wybrany punkt.

  • Podaję cele zajęć w języku zrozumiałym dla ucznia
  • Moje cele mówią uczniom czego i po co się nauczą
  • Do każdych zajęć ustalałam kryteria sukcesu, tak by uczniowie wiedzieli co jest najważniejsze
  • Do formułowania kryteriów wykorzystuję podstawę programową (tu mogę ją znaleźć https://podstawaprogramowa.pl/ ), ponieważ mam świadomość, że w programach nauczania i podręcznikach zawartych jest wiele treści wykraczających poza podstawę programową
  • Kryteria spoza podstawy programowej wyraźnie oznaczam jako dodatkowe (dobrowolne)
  • Formułuję kryteria językiem efektów edukacyjnych możliwych do zaobserwowania; używam do tego czasowników operacyjnych (np. wymieniasz najważniejsze…, nazywasz…, obliczasz…, wyjaśniasz na czym polega…, dopasowujesz…, tworzysz…)*
  • Określam kryteria tak, aby były zrozumiałe i możliwe do zweryfikowania przez moich uczniów i ich rodziców
  • Do każdych zajęć tworzę i/lub wyszukuję i udostępniam różnorodne materiały edukacyjne i wskazówki (nagrania moje lub znalezione w sieci, fragment w podręczniku, materiały dostępne w sieci na portalach edukacyjnych, wskazówki od kogo można się dowiedzieć itp.)
  • Moje materiały i wskazówki dla uczniów uwzględniają:
    • Style uczenia się uczniów (coś do przeczytania, coś do stworzenia, coś do obejrzenia, coś do napisania itp.)
    • Możliwe wsparcie ze strony rodziców uczniów
    • Możliwości techniczne, którymi dysponują uczniowie
    • Umiejętności uczniów związane z obsługą sprzętu i aplikacji
    • Potrzebę higieny pracy uczniów przy komputerze (część materiałów nie wymaga skorzystania z niego)
    • Prawa autorskie
  • Przekazuję uczniom materiały i wskazówki a nie zadania; zadania zakładają obowiązek ich wykonania, nawet wtedy, jeśli nie mają sensu, materiały zaś są pomocą w osiągnięciu efektów wskazanych w kryteriach
  • Pozwalam uczniom wybrać, z których materiałów i wskazówek skorzystają i wyraźnie im to podkreślam
  • Pamiętam i przypominam uczniom, że celem jest osiągnięcie efektów podanych w kryteriach, a nie określona liczba zadań do wykonania; pracujmy mądrze, a nie ciężko
  • Określam uczniom czas na osiągnięcie wskazanych efektów, a nie na „przerobienie materiału”
  • Akceptuję, że jedni uczniowie będą potrzebować mniej, a inni więcej czasu na osiągnięcie efektów – uznaję, że to jest OK
  • Akceptuję, że uczniowie skorzystają tylko z wybranych przez siebie sposobów oraz że jest możliwe, że będą one inne niż zaproponowane przeze mnie materiały i wskazówki – uznaję, że to również jest OK
  • Zachęcam uczniów do wybrania różnych sposobów pracy (opartych na różnych aktywnościach, zwłaszcza niewymagających korzystania z komputera)
  • Ustalam godziny i sposoby konsultacji dla tych uczniów, którzy tego potrzebują; jeśli to możliwe robię to w porozumieniu z uczniami / rodzicami
  • Podkreślam, że konsultacje są dobrowolne dla uczniów
  • Pamiętam i przekazuję uczniom, że konsultacje to element uczenia się, a nie sprawdzania; nie odpytuję i nie sprawdzam uczniów, tylko wspieram ich w osiąganiu efektów
  • Uwzględniam możliwości techniczne uczniów co do udziału w konsultacjach (video, rozmowy głosowe, czat, email itp.)
  • Wykorzystuję konsultacje do budowania dobrych relacji z uczniami, wspieram ich nie tylko w osiąganiu efektów edukacyjnych, ale przede wszystkim okazuję im empatię
  • Pracuję zgodnie z ustalonym planem, harmonogramem; dbam o higienę pracy i czas (swój i uczniów) spędzony przed komputerem
  • Godziny konsultacji rozliczam jako jeden z elementów mojego czasu pracy
  • Tworzę i udostępniam uczniom narzędzia pomocne w zweryfikowaniu tego, na ile osiągnęli wskazane przeze mnie kryteria (testy, zadania, quizy, rozmowa ze mną itp.)
  • Odnoszę się tylko do podanych wcześniej kryteriów przygotowując narzędzia do weryfikacji osiągnięć
  • W miarę możliwości tworzę narzędzia, które pozwalają uczniowi na samodzielną weryfikację osiągnięć (samosprawdzające się testy z informacją zwrotną i wskazówkami, quizy online prezentujące poprawne i niepoprawne odpowiedzi itp.)
  • Precyzyjnie układam polecenia i wskazówki dla swoich uczniów – co mają zrobić, jak to zrobić, gdzie wysłać, kiedy, komu, jak udostępnić itp.
  • Pozwalam uczniom na wybór sposobu weryfikacji osiągnięć – ważne dla ucznia i dla mnie jest przecież, żeby wiedzieć, w jakim stopniu uczeń osiągnął kryteria, a nie samo działanie
  • Wspieram uczniów w weryfikacji ich osiągnięć (sprawdzam zadania, testy itp.)
  • Udzielam uczniom informacji zwrotnej nt. ich osiągnięć w oparciu o narzędzia do ich weryfikacji
  • Zwracam się do uczniów po imieniu i doceniam ich postępy
  • Stosuję informację zwrotną** odnoszącą się do wskazanych kryteriów i opartą o schemat:
    • Wskazanie i docenienie dobrych elementów pracy ucznia (osiągniętych kryteriów)
    • Odnotowanie tego, co wymaga poprawy (kryteria nieosiągnięte lub osiągnięte częściowo)
    • Wskazanie tego, co uczeń może zrobić w celu poprawy (osiągnięcie brakujących lub niepełnych kryteriów)
    • Wskazanie tego, co uczeń może zrobić, żeby się rozwijać (dodatkowe kryteria, wejście na wyższy poziom)
  • Zachęcam uczniów do samooceny, czyli samodzielnego weryfikowania osiągnięć na podstawie kryteriów; wykorzystuję do tego m.in. narzędzia do automatycznego weryfikowania poprawności odpowiedzi
  • Omawiam z uczniami ich osiągnięcia i zachęcam do autorefleksji nad preferowanymi sposobami uczenia się; wykorzystuję możliwości jakie daje technologia do indywidualizacji pracy oraz rozwijania u uczniów umiejętności uczenia się zgodnie z preferowanymi strategiami
  • Mam świadomość, że perspektywa uzyskania stopnia:
    • Może skłaniać uczniów do nieuczciwego podchodzenia do weryfikacji osiągnięć, a przez to ogranicza możliwość autentycznego uczenia się i osiągania trwałych efektów edukacyjnych
    • Ogranicza wewnętrzną motywację do uczenia się
    • Nakłada na uczniów dodatkową presję
  • Zwracam się do uczniów po imieniu, okazuję im szacunek, dbam o kulturę osobistą i poprawność wypowiedzi
  • W sieci jestem odpowiedzialnym twórcą i odbiorcą treści; nie stosuję form wypowiedzi, które są mową nienawiści lub słowną i psychiczną przemocą oraz reaguję na każdy ich przejaw – HEJT STOP
  • Dbam o swój wizerunek w Internecie, świadomie publikuję zdjęcia i treści, a kiedy łączę się z uczniami w trybie video dbam o swój wygląd i otoczenie widoczne w przekazie

Dedykowane dla edukacji bezpłatne pakiety Office 365 (szczególnie usługa MS Teams) oraz G-Suite (szczególnie usługa Classroom) znacząco ułatwiają organizowanie zdalnego nauczania w przedstawionej powyżej formie. Pozwalają na przygotowywanie materiałów edukacyjnych, zadań, testów, określanie terminów ich realizacji, kontakt z uczniami, udzielanie informacji zwrotnych itp. A wszystko w jednym miejscu dla dyrektora, nauczyciela i ucznia.

* O Taksonomii Blooma, która jest klasyfikacją celów nauczania i o czasownikach operacyjnych w formułowaniu celów edukacyjnych możesz przeczytać tutaj – https://www.jankowskit.pl/metodyka-nauczania-i-dydaktyka/taksonomia-blooma.html Artykuł ten dotyczy edukacji dorosłych, ale bez trudu zawarte tam wskazówki przełożysz na szkolną rzeczywistość.

** O udzielaniu informacji zwrotnej – https://sus.ceo.org.pl/nauczycielska-akademia-internetowa/o-dzialaniu/aktualnosci/o-sztuce-dawania-informacji-zwrotnej

Więcej o formułowaniu celów, kryteriów i udzielaniu informacji zwrotnej dowiesz się w dostępnej bezpłatnie książce Danuty Sterny „Uczę (się) w szkole” – https://civitas.com.pl/pl/p/UCZE-SIE-W-SZKOLE-DANUTA-STERNA/70 (książka dostępna w PDF do pobrania – kliknij POBIERAM w opisie na podanej stronie)

W naszej bibliografii i netografii znajdziesz wykaz publikacji oraz stron internetowych pomocnych dla nauczycieli – przejdź

Sprawdź ofertę naszych szkoleń online wspierających nauczycieli m.in. w prowadzeniu zdalnego uczenia – przejdź

Materiały

Jak uczyć zdalnie

Materiał do pobrania

Jak uczyć zdalnie

plik w formacie PDF
Pobierz

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Zasady udziału w zajęciach online

WSPIERAM - MODELUJĘ - EDUKUJĘ

zasady udziału w lekcjach/zajęciach/spotkaniach on-line

Kilka prostych zasad udziału w lekcjach/zajęciach/szkoleniach online. Mogą być przydatne w zdanej pracy z uczniami. Sprawdzą się także w pracy z dorosłymi. Na dole strony pobierzesz je w formacie PDF wygodnym do wydrukowania.

1. Przed przystąpieniem do zajęć on-line przygotowuję sobie miejsce do pracy i sprawdzam działanie mojego komputera (aktualizacje oprogramowania, zasilanie, mikrofon, głośniki, kamera, podłączenie do Internetu itp.)

2. Na platformę do zajęć loguję się 5 minut przed zajęciami, jak mi coś nie działa, to proszę o pomoc nauczyciela prowadzącego, w lekcjach on-line uczestniczę zgodnie z „planem lekcji”

3. We wszystkich aplikacjach i wykonywanych przeze mnie pracach podpisuję się swoim imieniem i nazwiskiem, zadania podpisane pseudonimem nie będą brane pod uwagę

4. Wizję i fonię oraz czat podczas zajęć włączam tylko wtedy, gdy wymaga tego zadnie i nie przeszkadza to w prowadzeniu zajęć, czekam na swoją kolej

5. Wykonując zadanie w grupie dbam o pracę innych członków grupy: nie kasuję tego co zrobili inni, nie przeszkadzam innym w działaniu

6. Zadania wykonuję i udostępniam według ustalonych zasad (czytam polecenia) i w ustalonej formie (w aplikacji, zeszycie, na platformie, e-dzienniku, mailem itp.), zgodnie z harmonogramem - zwracam uwagę na terminy wykonania zadania

7. Okazuję szacunek innym uczestnikom zajęć, dbam o kulturę osobistą i poprawność wypowiedzi

8. W sieci jestem odpowiedzialnym twórcą i odbiorcą treści, HEJT STOP

Materiały

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Inspiracje edukacyjne

Propozycje książek, linki do filmów, materiały… Wirtualna tablica (Padlet), na której “przypięte” zostały ciekawostki i inspiracje edukacyjne: lekcje pokazowe, poruszające wystąpienia na TED, filmy edukacyjne, propozycje książkowe.

Zrobione przy pomocy aplikacji Padlet

Filmy i inpiracje

na wirtualnej tablicy

Strona w aplikacji Padlet

Przejdź

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Uczenie się przez doświadczenie – cykl Kolba

Cykl Kolba

Twórcą modelu uczenia się przez doświadczenie (Experiential Learning Model) jest David Kolb – amerykański teoretyk, badacz procesów uczenia się. Jego koncepcje nie są nowe (powstawały już w latach 70-tych XX wieku), jednak wciąż są popularne i chętnie wykorzystywane podczas szkoleń. Coraz częściej model ten stosowany jest również przez nauczycieli w czasie lekcji.

Zgodnie z modelem Kolba efektywne uczenie się przebiega w czterech etapach powiązanych z czterema zdolnościami i aktywnościami:

  • konkretne doświadczenie (odczuwanie)
  • refleksyjna obserwacja (obserwowanie)
  • teoretyzowanie, tworzenie abstrakcyjnych hipotez (myślenie)
  • aktywne eksperymentowanie (działanie)

Proces ten jest często nazywany cyklem Kolba. Przejście przez wszystkie etapy prowadzi do rozpoczęcia nowego „obiegu”.

Kwartalnik "Doradca Kariery"

Ten artykuł ukazał się na łamach kwartalnika "Doradca Kariery" nr 2019/2. Jego autorem jest Grzegorz Idziak.

David Kolb połączył etapy procesu uczenia się z różnymi stylami uczenia się. Style te są osobistymi  preferencjami stanowiącymi kombinację zdolności i aktywności związanych z poszczególnymi etapami uczenia się i mogą w różnym natężeniu dominować u poszczególnych osób.

Stosowanie w procesie uczenia czterech etapów cyklu Kolba daje szansę na to, by każdy z uczestników tego procesu odnalazł to, co jest najlepsze dla jego osobistego stylu uczenia.

David Kolb i Roger Fry określili 4 style uczenia się[1]:

  • styl dywergencyjny (doświadczenie/odczuwanie + obserwacja/obserwowanie) – charakteryzuje się dużą wyobraźnią, łatwością generowania pomysłów, patrzeniem z różnych perspektyw, skupieniem na ludziach, szerokim zainteresowaniem kulturą
  • styl asymilacyjny (obserwacja/obserwacja + teoria/myślenie) – charakteryzuje się łatwością tworzenia modeli teoretycznych na bazie rozumowania indukcyjnego oraz większym skupieniem na abstrakcyjnych ideach niż na ludziach
  • styl konwergencyjny (teoria/myślenie + eksperymentowanie/działanie) – charakteryzuje się zdolnością do praktycznego wykorzystania pomysłów, skupieniem na rozumowaniu dedukcyjnym, niskim poziomem emocjonalności oraz wąskimi zainteresowaniami
  • styl akomodacyjny (eksperymentowanie/działanie + doświadczenie/odczuwanie) – charakteryzuje się dużą chęcią działania i gotowością do podejmowania ryzyka, łatwością działania w sytuacjach wymagających natychmiastowej reakcji, intuicyjnym podejściem do rozwiązywania problemów

Peter Honey i Alan Mumford w nieco inny sposób zdefiniowali style uczenia się odpowiadające poszczególnym etapom cyklu Kolba[2]:

  • Aktywista (doświadczenie/odczuwanie) – uczy się prze działanie, chętnie i w pełni angażuje się w nowe doświadczenia, myśli w sposób otwarty; lubi wyzwania, burze mózgów, rozwiązywanie problemów, dyskusje grupowe, odgrywanie ról, współzawodnictwo
  • Refleksyjny (obserwacja/obserwowanie) – uczy się przez obserwowanie i zastanawianie nad tym, co się wydarzyło, woli stać z boku, obserwować i analizować doświadczenie z różnych perspektyw poszukując właściwych wniosków, zbiera drobiazgowe dane potrzebne do analizy; lubi dyskusje w parach, indywidualną analizę w oparciu o wskazówki, wywiady, informacje zwrotne, lubi być w cieniu
  • Teoretyk (teoretyzowanie/myślenie) – uczy się przez zrozumienie teorii, preferuje modele, schematy, fakty; analizuje i syntetyzuje informacje układając je w logiczną całość; lubi pracę z modelami teoretycznymi, statystykami, cytatami, prawdziwymi historiami; działa w sposób systematyczny dochodząc do rozwiązań krok po kroku łącząc nową wiedzę z własnymi teoriami
  • Pragmatyk (eksperymentowanie/działanie) – w jego uczeniu się ważny jest aspekt praktyczny, chce wiedzieć w jaki sposób wykorzystać zdobytą wiedzę w realnym życiu; z rezerwą podchodzi do gier i teorii, jeśli nie widzi ich przełożenia na praktykę; lubi eksperymentować i wypróbowywać nowe rozwiązania, żeby sprawdzić, czy działają; potrzebuje czasu na to, by znaleźć możliwości zastosowania pomysłów w życiu; lubi analizę przypadków, rozwiązywanie problemów, dyskusje

[1] Zob. http://infed.org/mobi/david-a-kolb-on-experiential-learning/ (08.03.2019)
[2] Zob. https://www2.le.ac.uk/departments/doctoralcollege/training/eresources/teaching/theories/honey-mumford (08.03.2019)

Wykorzystanie cyklu Kolba polega na przeprowadzaniu procesu uczenia w następujących po sobie etapach. Każdy z nich ma swoją specyfikę. Poszczególni uczestnicy szkolenia czy lekcji mogą z różną intensywnością angażować się na poszczególnych etapach, zależnie od dominującego u nich stylu uczenia się.

Jeśli chcesz przeprowadzić szkolenie/lekcję wykorzystując cykl Kolba, możesz skorzystać z poniższych wskazówek odnoszących się do jego poszczególnych etapów.

Cykl Kolba

Konkretne doświadczenie

  • Zaproponuj ćwiczenie, zadanie (odgrywanie ról, tworzenie plakatu, gra, obejrzenie poruszającego filmu itp.)
  • Stwórz możliwość przeżycia doświadczenia – zrób wprowadzenie, wzbudź ciekawość, podaj jasne instrukcje (zadbaj, by zadanie wzbudzało emocje, ponieważ one sprzyjają uczeniu się)
  • Upewnij się, że wszyscy zrozumieli na czym polega zadanie
  • Czuwaj nad przestrzeganiem reguł i bezpieczeństwem fizycznym i emocjonalnym uczestników

Przykładowe pytania, które możesz zadać na tym etapie:

  • Kto ma potrzebę doprecyzowania swojej roli/zadania?
  • Jakie są Wasze wątpliwości co do instrukcji/reguł?

Refleksyjna obserwacja

  • Rozpocznij rozmowę nt. doświadczenia
  • Moderuj dyskusję, stwórz warunki do bezpiecznej rozmowy – w razie potrzeby ustal jej reguły (np. kolejność i długość wypowiedzi)
  • Zachęć uczestników do dzielenia się spostrzeżeniami, odczuciami – zacznij od tych, którzy byli najbardziej zaangażowani emocjonalnie (np. osoby odgrywające role), a następnie oddaj głos obserwatorom
  • Pozwól na ujawnienie emocji związanych z przeżytym doświadczeniem i na nabranie emocjonalnego dystansu do niego („wentylacja emocji”, „wyjście” z doświadczenia)
  • Pomóż uczestnikom w zebraniu ważnych informacji i danych z doświadczenia

Przykładowe pytania, które możesz zadać na tym etapie:

  • Co się wydarzyło?
  • Co dało się zaobserwować?
  • Jakie zachowania się powtarzały?
  • Jaka była rola poszczególnych osób?
  • Jakie odczucia, emocje towarzyszyły podczas doświadczenia?
  • Co było zaskakujące?
  • W jakim stopniu osiągnięto założony cel?
  • Co pomagało, a co utrudniało działanie?
  • Czego uczy przeżyte doświadczenie?

 Tworzenie abstrakcyjnych teorii i hipotez

  • Spytaj o wnioski i uogólnienia, które można sformułować na podstawie doświadczenia i obserwacji
  • Przekaż lub zbierz od uczestników informacje nt. opracowanych teorii i modeli, a w razie konieczności skonfrontuj je z wynikami doświadczenia i obserwacji
  • Wraz z uczestnikami nazwijcie prawidłowości i mechanizmy kierujące działaniami i przeżyciami obserwowanymi w doświadczeniu
  • Pomóż zebrać wnioski z obserwacji i połączyć je z teorią i modelami
  • Zaprezentuj teorię w postaci mini-wykładu i dyskusji z uczestnikami

Przykładowe pytania, które możesz zadać na tym etapie:

  • Jakie prawidłowości można zauważyć na podstawie doświadczenia i naszej refleksji?
  • Jak można to wyjaśnić?
  • Jak można sformułować wnioski w kilku punktach?
  • Jak działają mechanizmy rządzące tymi zjawiskami?
  • Jakie teorie odpowiadają lub zaprzeczają temu, co zostało przeżyte w doświadczeniu?

Aktywne eksperymentowanie

  • Pomóż znaleźć powiązania pomiędzy doświadczeniem, refleksją, teorią a realnym życiem
  • Zaproponuj wypróbowanie nabytych umiejętności w bardziej realnym ujęciu (np. poprzez symulację)
  • Pomóż w transferze treści i przeżyć edukacyjnych do praktyki życiowej (w krótkiej i długiej perspektywie) – np. przez zaplanowanie konkretnych kroków, które pozwolą wykorzystać zdobyte doświadczenia w realnych sytuacjach

Przykładowe pytania, które możesz zadać na tym etapie:

  • Jak doświadczenie z ćwiczenia przełoży się na praktykę?
  • Jak możesz wykorzystać to, czego się nauczyłeś?
  • Jakie są możliwe zastosowania zdobytej wiedzy, umiejętności?
  • Jakie kroki podejmiesz, żeby wykorzystać zdobytą wiedzę/umiejętności?
  • Co teraz zmienisz w swoim sposobie działania/pracy?

Projektowanie procesów edukacyjnych w oparciu o cykl Kolba ułatwia rozwój uczestników o różnym poziomie dominacji poszczególnych stylów uczenia się. Trzeba jednak pamiętać o tym, że edukatorzy również mają swoje preferencje związane ze sposobem uczenia się i najczęściej uczą innych w taki sposób, w jaki sami lubią się uczyć. Przyczyny takiego podejścia mogą być różnorodne:

  • przekonanie o słuszności danego sposobu (skoro działa na mnie, zadziała na innych)
  • łatwość w przygotowaniu się (kiedy czegoś często używam, łatwiej zastosuję to w pracy z innymi)
  • niechęć do angażowania innych w aktywności, których sam nie lubię (inni też ich pewnie nie lubią)
  • brak wiary w skuteczność aktywności, które mi nie pomagają w uczeniu się (skoro mi nie pomagają, to nie pomagają innym)
  • stereotypu o uczeniu się (np. ćwiczenia i zabawy są stratą czasu, wykład jest najlepszą formą przekazania wiedzy)
  • niechęć do odkrywania się (w doświadczeniu trzeba często ujawnić swoje słabe strony, skonfrontować się z innymi, a w podczas refleksji odkryć i obronić swoje zdanie)

Nietrudno zauważyć, że takie podejście może znacząco utrudnić proces uczenia się uczestnikom zajęć. Stąd potrzebny jest wysoki poziom refleksyjności edukatorów oraz umiejętność świadomego dobierania metod edukacyjnych.  

Trudnością w pracy z grupami szkoleniowymi czy klasami może być również to, że często uczestnicy o wyraźnie dominującym stylu uczenia się unikają aktywności odpowiadających preferencjom innych  (np. teoretyk uważa ćwiczenia za bezsensowne, a pragmatyk jest zmęczony zbyt długą refleksją). Sposobem na pokonywanie tych trudności jest uświadamianie uczestnikom różnorodności stylów uczenia się, unikanie wartościowania ich oraz budowanie w grupie relacji opartych na szacunku wobec każdego uczestnika.

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Myśleć krytycznie, myśleć kreatywnie

Prawdą jest, że kreatywność to stała cecha człowieka, na szczęście można ją kształtować, rozwijać, doskonalić. Jest cechą bardzo poszukiwaną na rynku pracy. W 2015 roku po wpisaniu trzech haseł do internetowej wyszukiwarki, otrzymywaliśmy następujące wyniki. Na 1. miejscu była kreatywność z 3,5 milionami odsłon, na 2. sukces – 2,5 miliona odsłon, a na 3. inteligencja z 1 milionem 300 tysiącami odsłon.

To informacja ważna zarówno dla nas nauczycieli jak i uczniów, ponieważ pokazuje, jakie cechy naszych podopiecznych powinniśmy kształcić. Jak widać, kreatywność powinna być na pierwszym miejscu, ponieważ to ona będzie decydować o pozycji na rynku pracy.

Na temat kreatywności narosło wiele mitów. Przyjmowano, że jest to talent wybitnych ludzi, w tym jedynie artystów. Przypisywano ją także jedynie ludziom inteligentnym, utożsamiano z „sypaniem” pomysłami (to tylko jedna z cech kreatywności). Tymczasem wiemy, że kreatywni są inżynierowie tworzący przy pomocy techniki konstrukcje, które niedawno wydawały się wręcz niewyobrażalne (na przykład Sagrada Familia w Barcelonie). Wśród artystów są rzeczywiście jednostki wybitnie kreatywne, jak i zwykli naśladowcy (przypadek protagonisty i epigona). Ludzie o przeciętnej inteligencji są w stanie podchodzić do rzeczywistości niezwykle kreatywnie i znajdować rozwiązania skomplikowanych problemów, na które nikt wcześniej nie wpadł. Problem zamarzających linii energetycznych na północy Kanady wymyśliła sprzątaczka, zaproponowała, by odkurzać je ze śniegu – należało znaleźć jedynie odpowiedni odkurzacz. Tę role pełnią przelatujące nisko helikoptery.

To wstęp do materiału edukacyjnego opracowanego przez Piotra Bachońskiego pt. “Myśleć krytycznie, myśleć kreatywnie”, a w nim:

  • Kreatywność – fakty i mity
  • Myślenie krytyczne
  • Sześć Kapeluszy de Bono
  • Coaching i tutoring
  • Mapa myśli o tworzeniu map myśli
  • Niezwykle pożyteczne „heksy”
  • Bibliografia

Grupa: Sposoby na-uczenie

Piotr prowadzi grupę na facebookowej stronie naszej placówki poświęconą efektywnemu uczeniu (się). Dołącz do niej!

Materiały

Myśleć krytycznie, myśleć kreatywnie

Materiał edukacyjny

Materiał

plik do pobrania w formacie PDF
Pobierz

Sposoby na-uczenie

grupa na FB

Dołącz do grupy

prowadzonej przez Piotra
Dołącz

Wspieranie ucznia w uczeniu się

oferta naszych szkoleń

Oferta

poznaj nasze szkolenia
Sprawdź

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.