Opublikowano Dodaj komentarz

Rundka – dobry początek i dobre zakończenie

Rundki to sposób organizacji wypowiedzi uczniów lub uczestników szkolenia. Najczęściej są to krótkie wypowiedzi wszystkich lub większości uczestników zajęć. Mogą być stosowane w różnych momentach lekcji lub zajęć, chociaż najczęściej stosowane są na początku i na końcu (zajęć, zadania).

na wyczerpanie
  • Stosowana przy podsumowaniu pracy w grupach:
  • chodzi oczywiście o wyczerpanie tematu, pomysłów, wypracowanych treści a nie uczniów
    • wykorzystywana zwłaszcza podczas relacjonowania pracy zespołowej przy takich samych zadaniach dla każdego zespołu, kiedy efekty tej pracy mogą być bardzo podobne do siebie
    • każdy z zespołów podaje jeden element z efektów swojej pracy (np. jeden zapisany punkt)
    • rundy podawanie pojedynczych elementów trwają do ich wyczerpania

Dzięki temu każdy zespół może zaprezentować efekty, które jeszcze nie padły na forum - w przeciwnym razie po prezentacji pierwszego zespołu pozostałym pozostaje jedynie powiedzieć mamy to samo, co nie daje poczucia docenienia wkładu pracy.

na każdego przyjdzie kolej

Wypowiada się każdy, zgodnie z kolejnością idąc w prawo lub lewo – humorystycznie nazywamy taką rundkę pełzającą śmiercią – na każdego przyjdzie kolej

na zawał serca

Wypowiada się ten, kto został wskazany przez przedmówcę – tzw. rundka na zawał serca (wybieramy dowolną osobę, która nie siedzi obok nas, wskazując używamy imienia)

na purchawkę

Wypowiada się ten, kto jest chętny, bez wskazania – czyli na purchawkę, kto dojrzeje ten pęka

Dlaczego warto stosować rundki

Rundki są znakomitym sposobem rozpoczynania lub podsumowania pracy w zespołach zadaniowych

  • Przełamują lody, niezręczną ciszę
  • Pomagają się poznać
  • Integrują grupę
  • Zachęcają do wypowiedzi, wyrażenia własnego zdania na forum
  • Umożliwiają wymianę pomysłów, doświadczeń
  • Ujawniają różne punkty widzenia tego samego tematu
  • Każdy może się wypowiedzieć
  • Każdy ma swoje „5 minut”, jest ważny, zauważony

Ważna rundka na podsumowanie pracy w zespole

  • Potocznie nazywana rundką na wyczerpanie –  chodzi oczywiście o wyczerpanie tematu, pomysłów, wypracowanych treści a nie uczniów
    • wykorzystywana zwłaszcza podczas relacjonowania pracy zespołowej przy takich samych zadaniach dla każdego zespołu, kiedy efekty tej pracy mogą być bardzo podobne do siebie
    • każdy z zespołów podaje jeden element z efektów swojej pracy (np. jeden zapisany punkt)
    • rundy podawanie pojedynczych elementów trwają do ich wyczerpania
    • dzięki temu każdy zespół może zaprezentować efekty, które jeszcze nie padły na forum – w przeciwnym razie po prezentacji pierwszego zespołu pozostałym pozostaje jedynie powiedzieć mamy to samo, co nie daje poczucia docenienia wkładu pracy

Inne rodzaje rundek

  • Wypowiada się każdy, zgodnie z kolejnością idąc w prawo lub lewo – humorystycznie nazywamy taką rundkę pełzającą śmiercią – na każdego przyjdzie kolej
  • Wypowiada się ten, kto został wskazany przez przedmówcę – tzw. rundka na zawał serca (wybieramy dowolną osobę, która nie siedzi obok nas, wskazując używamy imienia)
  • Wypowiada się ten, kto jest chętny, bez wskazania – czyli na purchawkę, kto dojrzeje ten pęka

Podczas rundek warto używać piłki, zośki albo innego przedmiotu, który przekazuje się osobie wypowiadającej się w danym  momencie – kto ma berło, ten ma głos.

Sposoby na szybkie rundki

  • Jedynym zdaniem
  • Jednym wyrazem
  • Skojarzenie z tematem
  • Odpowiedź na konkretne pytanie
  • Zdanie niedokończone (dokończ zdanie)

Pomysły na rundki na określenie samopoczucia, nastroju, humoru

  • Kolor, który mi towarzyszy
  • Zwierzę, z którym się utożsamiam
  • Pogoda, którą odczuwam
  • Rzecz, przedmiot, który przypominam
  • Winda zawiozła mnie na 47 piętro na 50

Zdania do dokończenia podczas rundki na rozpoczęcie zajęć/pracy w zespole

  • Zaczynam z…
  • Przychodzę z…
  • Potrzebuję/Proszę o…
  • Nie wiecie o mnie tego, że…

Zdania do dokończenia podczas rundki na zakończenie zajęć/pracy w zespole

  • Kończę z…
  • Dziękuję za…
  • Zabieram ze sobą…
  • Nauczyłem się…
  • Cieszę się, że tu jestem ponieważ…

Coś do ręki

Podczas rundek warto wykorzystywać różne gadżety. Wspomniana wcześniej piłka, zośka często pełni także funkcję relaksacyjną – można czymś zająć ręce, co dodatkowo pomaga się skoncentrować.

Często wykorzystywane są karty z obrazkami, zdjęciami lub cytatami, do których odnosi się osoba zabierająca głos w czasie rundki.

Materiały do pobrania, linki

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Co piszczy w podstawie programowej?

Czy taki diabeł straszny, jak go malują?
U znacznej większości nauczycieli hasło Podstaw Programowa wywołuje na twarzach uśmiech. Mam jednak wrażenie, a nawet przekonanie, że to nie jest wyraz sympatii i entuzjazmu, a raczej wyczuwalna jest tu nuta pogardy i ironii. Są też tacy, którzy pytają „co to takiego i gdzie można to znaleźć” i to już nie jest ironia, a poważne potraktowanie sprawy.

Niestety ciągle się zdarza, że ta cała nasza wiedza o PP nie wynika z własnego doświadczenia, studium dokumentu i refleksji nad treścią, a z opowieści przekazywanych niemalże z pokolenia na pokolenie albo postów na FB rozpoczynających się mniej więcej tak: „Gdyby nie podstawa programowa, to można by z uczniami rozmawiać o emocjach…”

Nauczyciele często korzystają z gotowych programów nauczania, podręczników i zeszytów ćwiczeń, które stanowią podstawę, a nawet oś prowadzonych przez nich lekcji i bazę wiedzy dla ucznia. Nie ma w tym nic złego. Warto jednak przyjrzeć się, czy proponowane przez wydawnictwo programy i podręczniki nie zawierają więcej treści niż przewidziane w tej części PP, która dotyczy konkretnego przedmiotu oraz czy nie pomijają ważnych aspektów wskazanych w PP.

Co “wyjątkowego” znajdziemy w PP?

Podstawa Programowa to obowiązujący w szkole dokument zawierający zestaw treści nauczania oraz umiejętności, które muszą być uwzględnione w programie nauczania. Umożliwia to – przynajmniej powinno – ustalenie kryteriów ocen szkolnych i wymagań egzaminacyjnych na danym etapie edukacyjnym.

PP składa się z kilku części: preambuły wspólnej dla całej Podstawy oraz przypisanych do poszczególnych przedmiotów nauczanych w szkole celów kształcenia – wymagań ogólnych i treści nauczania – wymagań szczegółowych oraz warunków i sposobów realizacji. Pisana jest językiem efektów kształcenia.

„Kształcenie w szkole podstawowej stanowi fundament wykształcenia” to zdanie rozpoczyna preambułę do PP kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej. Następnie czytamy, że „zadaniem szkoły jest łagodne wprowadzenie dziecka w świat wiedzy, przygotowanie do wykonywania obowiązków ucznia oraz wdrażanie do samorozwoju”, a dzieje się to poprzez „bezpieczne warunki oraz przyjazną atmosferę do nauki, uwzględniając indywidualne możliwości i potrzeby edukacyjne ucznia”. I sedno edukacji: „najważniejszym celem kształcenia w szkole podstawowej jest dbałość o integralny rozwój biologiczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny i moralny ucznia”.

Wstęp do PP podaje także cele kształcenia ogólnego w szkole i na pierwszym miejscu znajdziemy

wprowadzanie uczniów w świat wartości, w tym ofiarności, współpracy, solidarności, altruizmu, patriotyzmu i szacunku dla tradycji, wskazywanie wzorców postępowania i budowanie relacji społecznych, sprzyjających bezpiecznemu rozwojowi ucznia (rodzina, przyjaciele)”.

Zatem jednym z ważniejszych zadań każdego nauczyciela jest ukierunkowanie ucznia ku wartościom. Żeby to zrobić, wartości przez nas deklarowane muszą być także realizowane i wytyczać kierunek podejmowanych przez nas działań, ale czy tak jest?

Ważnym celem edukacji jest także kształtowanie poczucia tożsamości (indywidualnej, kulturowej, narodowej, regionalnej i etnicznej) oraz godności własnej osoby i szacunku dla godności innych osób. Celem jest również rozwijanie kompetencji (kreatywność, innowacyjność i przedsiębiorczość) i umiejętności krytycznego i logicznego myślenia, rozumowania, argumentowania i wnioskowania, do czego prowadzić ma nas wartość jaką jest wiedza, która w sposób dojrzały i uporządkowany pozwala zrozumieć świat.

  • A jak się ma nasze poczucie tożsamości?
  • Czy my szanujemy godność swoją i innych?
  • Jakie swoje kompetencje rozwijamy?

Kolejnym celem szkoły jest rozbudzanie ciekawości poznawczej uczniów oraz motywacji do nauki i wsparcie uczniów w przygotowaniu własnego warsztatu pracy. Pomocne w tym będzie rozpoznawanie własnych predyspozycji i określanie drogi dalszej edukacji, otwartość wobec świata i innych ludzi, aktywności w życiu społecznym oraz odpowiedzialności za siebie i innych.

  • A Ty lubisz się uczyć, kiedy i gdzie to robisz?
  • W jaki sposób rozbudzasz swoją ciekawość, kto Cię inspiruje?
  • W jakie działania społeczne się angażujesz?

Preambuła zbiera także najważniejsze umiejętności rozwijane w szkole podstawowej. Co oznacza, że na każdym przedmiocie szkolnym nauczyciele kształtują takie umiejętności jak: komunikowanie się w językach, myślenie matematyczne, poszukiwanie, porządkowanie, krytyczna analiza oraz wykorzystanie informacji z różnych źródeł, kreatywne rozwiązywanie problemów z różnych dziedzin (z wykorzystaniem TIK), rozwiązywanie problemów społecznych (mediacje), praca w zespole i aktywność społeczna.

We wstępie do PP podkreśla się, aby na każdym przedmiocie kształtować kompetencje językowe i czytelnicze uczniów, korzystać z metod i technik informatycznych z zachowaniem zasad bezpieczeństwa, a także prowadzić edukację prozdrowotną, rozwijać postawy obywatelskie i społeczne. W osobnym akapicie podkreślono, że „duże znaczenie dla rozwoju młodego człowieka oraz jego sukcesów w dorosłym życiu ma nabywanie kompetencji społecznych takich jak komunikacja i współpraca w grupie” dlatego zachęca się aby w szkołach pracować metodą projektu.

Zalety pracy tą metodą podkreślone w PP to: wspieranie w nabywaniu kompetencji takich jak współpraca i komunikacja, rozwój przedsiębiorczości i kreatywności oraz umożliwienie stosowania w procesie kształcenia innowacyjnych rozwiązań programowych, organizacyjnych lub metodycznych. „Metoda projektu zakłada znaczną samodzielność i odpowiedzialność uczestników, co stwarza uczniom warunki do indywidualnego kierowania procesem uczenia się. Wspiera integrację zespołu klasowego, w którym uczniowie, dzięki pracy w grupie, uczą się rozwiązywania problemów, aktywnego słuchania, skutecznego komunikowania się, a także wzmacniają poczucie własnej wartości. Metoda projektu wdraża uczniów do planowania oraz organizowania pracy, a także dokonywania samooceny” – czytamy w PP.

Metoda projektu może być realizowana na jednym bądź wielu przedmiotach, Projekty mogą być wykonywane indywidualnie lub zespołowo. Czas trwania pracy tą metodą zależy od potrzeb i może trwać np. tydzień, miesiąc, semestr lub być działaniem całorocznym. „W organizacji pracy szkoły można uwzględnić również takie rozwiązanie, które zakłada, że w określonym czasie w szkole nie są prowadzone zajęcia z podziałem na poszczególne lekcje, lecz są one realizowane metodą projektu”.

Rola szkoły wypełnia się na trzech płaszczyznach – dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej. Działania edukacyjne określone są w opracowanych przez nauczycieli szkolnych programach nauczania oraz w programie wychowawczo-profilaktyczny szkoły. Oba dokumenty muszą zawierać wymagania opisane w PP. PP nie mówi natomiast nic o podręcznikach, zatem nie ma obowiązku stosowania ich w szkole. Dobór metod, środków i źródeł do organizacji procesu dydaktycznego zależy od decyzji Rady Pedagogicznej. I warto, szczególnie podręcznikom i ćwiczeniom się przyjrzeć, bo doświadczenie wielu nauczycieli pokazuje, że ok 30% treści zawartych w materiałach proponowanych przez wydawnictwa wykracza poza i tak już obszerną PP.

PP pozwala rozmawiać z uczniami o emocjach i rozwijać kompetencje kluczowe na każdym przedmiocie

Jeśli dotarłeś do tego miejsca, to pewnie nie masz już wątpliwości, że czy to w szkolnej ławce, czy przed ekranem monitora podczas zdalnej edukacji rozmawiając z uczniami o emocjach czy wartościach realizujesz podstawę programową. Ucząc kompetencji społecznych – komunikacji, współpracy albo rozmawiając o zdrowiu fizycznym i psychicznym uczniów, czy angażując ich w pracę samorządu szkolnego albo wolontariat także realizujesz PP. Realizując projekt edukacyjny, a nie tylko i wyłącznie 45 minutowa lekcje również. Dając wybór metod i sposobów uczenia się oraz wykorzystując różne źródła wiedzy pomagasz w poznaniu siebie i kształtowaniu własnego sposobu uczenia się. I do tego też niejako zobowiązuje nas PP.

Dostrzegasz też zapewne, że PP wymaga od nauczyciela rozwijania wszystkich kompetencji kluczowych. Chociaż nie pojawia się w niej określenie “kompetencje kluczowe“, to zarówno w preambule, jak i warunkach realizacji do poszczególnych przedmiotów, znajdziemy odniesienia do każdej kompetencji kluczowej.

Więcej o kompetencjach kluczowych przeczytasz w innym wpisie na naszym blogu – zobacz.

Wielu z nas obawia się, że nie „przerobi” wszystkich celów kształcenia – wymagań ogólnych i treści nauczania – wymagań szczegółowych na swoim przedmiocie, gdy zajmie się wyżej opisanymi kwestiami, ale to nie oznacza, że PP nie jest realizowana. I choć trudno o złoty środek, to moim zdaniem warto wybierać takie treści z PP, które będą potrzebne nie tylko do zdania egzaminu czy napisania sprawdzianu, ale także przydadzą się w życiu codziennym jeszcze długo po zakończeniu edukacji formalnej.

Zobacz wpis na naszej stronie na FB, który jest komentarzem do wypowiedzi jednego ze znanych nauczycieli na temat tego, że zamiast realizować podstawę programową, rozmawia z uczniami o emocjach.

Materiały do pobrania, linki

Publikacje źródłowe

Ministerstwo Edukacji i Nauki w serwisie Rzeczpospolitej Polskiej – gov.pl  podaje, że obecnie w Polskiej szkole obowiązuje Podstawa Programowa zawarta w:

Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 356, ze zm.)

oraz

Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia ogólnego dla liceum ogólnokształcącego, technikum oraz branżowej szkoły II stopnia (Dz.U. z 2018 r. poz. 467)

Zobacz: https://www.gov.pl/web/edukacja/podstawa-programowa5 (dostęp: 22.05.2021)

Wygodny przegląd zapisów PP

Polecam przegląd podstawy programowej za pomocą strony https://podstawaprogramowa.pl/. Możemy tam wybrać etap kształcenia i przedmiot nauczania. Wszystko ułożone w przejrzysty sposób.

Wsparcie na stronie ORE

Sporo materiałów najdziemy też na stronie ORE Ośrodka Rozwoju Edukacji – publicznej placówki doskonalenia nauczycieli o zasięgu ogólnokrajowym prowadzonej przez Ministra Edukacji Narodowej https://www.ore.edu.pl/category/ksztalcenie-i-wychowanie/podstawa-programowa/

Do jakich jeszcze dokumentów warto zajrzeć pracując w szkole?

  • Ustawa o systemie oświaty
  • Ustawa Prawo oświatowe
  • Ustawa Karta Nauczyciela

A także

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Świątecznie, od serca, (s)pod ręką(i) – dla małych i dużych, w szkole i w domu

We wrześniu podzieliliśmy się z Wami „rysowanymi” inspiracjami, które mogliście wykorzystać na rozpoczęcie roku szkolnego z Waszymi uczniami.  Dziś mamy dla Was kilka „rysowanych” pomysłów od Marty do wykorzystania w przedświątecznym czasie, które powstały podczas zajęć z Gabrielą Borowczyk na Facebookowej grupie FLIPOWANIE® i facylitacja graficzna.

Na Święta

Kartki z prostymi do wykonania świątecznymi motywami można zrobić samemu i przekazać najbliższym (z życzeniami w formacie A5 lub A6 albo jako bileciki do prezentów), można też stworzyć z nich kolorowankę dla najmłodszych, wzór do odrysowywania dla nieco starszych, czy wyzwanie dla własnej twórczości dla wszystkich chętnych.

Nasze kartki możesz modyfikować (np. w programie Canva). Możesz dodać do naszego obrazka życzenia świąteczne lub animację i zamieścić plik na stronie www, fb czy rozesłać mailem.

Możesz skorzystać z gotowych wytworów lub udać się do źródła i stworzyć własne projekty.  Zobacz film Gabrieli Borowczyk na jej stronie na Facebooku

To był/będzie mój rok

Dwa kolejne rysunki mogą stanowić inspirację do podsumowania wydarzeń z tego roku i snucia planów na rok kolejny.

„To był mój rok” zachęca do powrotu do przeszłości i odszukania w niej wspomnień, smaków czy ludzi, dzięki którym to był dobry rok.

„To będzie mój rok” zaprasza do refleksji nad swoimi mocnymi stronami oraz celami i marzeniami do realizacji w nowym roku.

Przejrzyj i pobierz rysunki przygotowane przez Martę

Rysunki zostały przygotowane w wersji kolorowej i jako czarno-białe kolorowanki wysokiej jakości. Możesz je pobrać w formacie graficznym PNG (w skompresowanym archiwum ZIP) lub jako łatwiejszy do wydrukowania PDF.

Materiały do pobrania, linki

Rysunki w wersji PNG

Pobierz świąteczne rysunki jako paczkę ZIP

Rysunki w wersji PNG

Pobierz

Rysunki w wersji PDF

Pobierz świąteczne rysunki w formacie PDF

Rysunki w wersji PDF

Pobierz

Kolorowanki w wersji PDF

Pobierz kolorowanki w formacie PDF

Kolorowanki w wersji PDF

Pobierz

"Mój rok" w wersji PDF

Pobierz 2 plakaty w formacie PDF

"Mój rok" w wersji PDF

Pobierz

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Nie(d)oceniona praca zespołowa

Spis treści

O pracy w grupie/zespole każdy ma swoje zdanie. Czasem bardzo dobre, bo jak mówi neurodydaktyka to jeden z efektywniejszych sposobów na uczenie się, a czasem złe, bo praca w grupie często bardziej dezorganizuje zajęcia/lekcję niż pomaga w osiąganiu celów i nauce.

Z czego to wynika? Moje doświadczenie i obserwacje pokazują, że nie mamy przekonania, co do skuteczności takiej formy uczenia się (tym samym skupiamy uwagę na wszystkich problemach, które się pojawiają w trakcie) oraz za mało uwagi przykładamy do planowania pracy zespołowej (więcej, nie planujemy jej, bo nie wiemy jak to zrobić i na co zwrócić uwagę).

Dlaczego, mimo wszystko, warto pracować w parach, zespołach?

  • Uczymy się od siebie i wymieniamy doświadczenia
  • Integrujemy się i poznajemy, a dzięki temu zmniejszamy ryzyko zachowań agresywnych
  • Dzielimy się zadaniami i rolami w zespole
  • Uczymy się planować pracę i czas
  • Dzielimy się odpowiedzialnością za zadanie
  • Uczymy się świętować sukcesy i radzić sobie z niepowodzeniami
  • To dobry trening umiejętności interpersonalnych, szczególnie komunikacji i współpracy, a także zarządzania konfliktem, radzenia sobie w trudnych sytuacjach i autoprezentacji

Zespół czy grupa?

Zanim przejdę do omówienia elementów, które warto wziąć pod uwagę planując pracę zespołową, warto zdefiniować pojęcie „grupy” i „zespołu”. Słowa te używane są często zamiennie, co wynika z dużego pokrewieństwa ich znaczeń, natomiast jest między nimi jedna ważna, z punktu widzenia współpracy, różnica – cel. Zespół pracuje nad wspólnym celem, np. wykonuje konkretne zadanie i na nim członkowie skupiają całą uwagę w danym czasie. W grupie każdy jej członek może realizować cele indywidualne (jedni chcą się czegoś nauczyć, inni miło spędzić czas, inni przetrwać 😉 i wokół tych różnorodnych celów wszystko się kręci. Dlatego grupą będziemy nazywać uczniów danej klasy czy uczestników warsztatów, a zespoły będziemy tworzyć, gdy zadamy im konkretne ćwiczenie do wykonania.

Mam wielkie przekonanie, że słowa mają moc i kreują naszą rzeczywistość, dlatego zachęcam do „łączenia ludzi w zespoły” a nie „dzielenia ich na grupy”. „Łączenie” wspiera procesy integracyjne i nastawia na współpracę w dążeniu do osiągnięcia celu. „Dzielenie” natomiast wzmacnia rywalizację i hermetyzuje grupę. Niby nic, a słychać różnicę 😉

Aby zespół działał sprawnie warto zwrócić uwagę na wybór sposobu łączenia ludzi w zespoły. Każdy ze sposobów ma swoje mocne i słabsze strony, a efektywne działanie zespołu zależy od wielu czynników, min. od zadania, które stoi przed zespołem, wieku członków zespołu oraz relacji między nimi. Łączenia w zespoły możemy dokonać na kilka sposobów:

  • dobór dowolny, uczestnicy sami dobierają się w zespoły
  • odliczanie – uczestnicy zostają połączeni w zespół zgodnie z kolejnością odliczania (1 z 1, 2 z 2 itd.)
  • losowanie zespołu (kolor, numer, nazwa itp.)
  • celowy dobór członków zespołu przez moderatora/nauczyciela

UWAGA – nie dobieramy zespołów przez eliminację, tak by została jedna osoba, której żaden zespół nie chciał wybrać. Myślę, że nikt z nas nie chciałby być w takiej sytuacji. Ta metoda nie działa budująco ani na zespół ani na poszczególne osoby, a wręcz daje ciche przyzwolenie na wykluczenie jakiejś osoby z grupy.

Dobry zespół, to taki, w którym każdy czuje się potrzebny i ma przydzielone zadanie. Zazwyczaj w sytuacji szkolnej liczy ok 4-5 uczniów. Ponadto w szkole, ze względu na układ ławek w klasach, z łatwością możemy proponować uczniom pracę w mini zespołach – parach lub czwórkach.

Role w zespole

Wyróżniamy kilka ważnych zadań/ról w zespole:

  • lider – to osoba, która zarządza pracą zespołu, spaja działania, czuwa nad procesem
  • strażnik czasu – pilnuje terminów i kontroluje czas, „czasem” musi motywować do zwiększonej efektywności
  • prezenter – upowszechnia pracę zespołu, omawia wyniki pracy i reprezentuje zespół przed publicznością
  • skryba – zajmuje się odpowiednim przygotowaniem wyników pracy zespołu, dba o estetyczną wizualizację efektów
  • dekorator – bierze odpowiedzialność za ostateczny wygląd prezentacji efektów pracy zespołu, jeśli jest potrzeba, to dba o rekwizyty czy stroje.

Przydział zadań zespołowych odbywa się w różny sposób, często rządzi tym przypadek i lider wyłania się sam. Czasem wynika to ze zdolności i predyspozycji członków, bo ktoś czuje się dobrze w roli prezentera, lubi i potrafi występować publicznie. Podział zadań może wynikać także z losowania, wówczas każdy może sprawdzić się w nowej roli lub celowego przydziału, gdy to nauczyciel decyduje kto i czym się zajmie.

Wizualizacja – prezentacja – ekspozycja

Wykonując zadanie zespól musi mieć poczucie sensu, zatem poza najważniejszym, czyli zrozumieniem zadania, jego celu i poszczególnych elementów do wykonania muszą nastąpić trzy etapy:

  • wizualizacja – zapisujemy, rysujemy, przyklejamy itp. efekty naszej pracy
  • prezentacja – pokazujemy innym wyniki naszej pracy
  • ekspozycja – na czas zajmowania się tym tematem eksponujemy pracę w widocznym miejscu

Zawsze przed przystąpieniem do pracy zespołowej należy ustalić wspólnie z uczniami/uczestnikami zasady pracy w zespole. Powinny one dotyczyć podziału zadań, terminów ich wykonania/czasu pracy, komunikowania się. Jeśli jest potrzeba warto wprowadzić zapis o tajemnicy. Jeśli praca zespołu jest długoterminowa potrzebny jest także wybór sposobów monitoringu i ewaluacji pracy. Wszystkie zasady powinny być ustalane wspólnie, zapisane i jeśli to możliwe wyeksponowane w widocznym miejscu, tak by z łatwością można było się do nich odwołać.

W szkole zachęcam do wykorzystania tzw. metodników OK albo kolorowych kart oznaczających postęp pracy zespołu:

  • zielony – wszystko zrozumiałe, zadanie wykonane
  • żółty – nie wszystko zrozumiałe, potrzebujemy więcej czasu
  • czerwony – nic nie rozumiemy, potrzebujemy pomocy, nie wykonaliśmy zadania

Ważne w pracy zespołowej jest także zadbanie o przestrzeń, odpowiedni układ stołów, miejsce prezentacji wyników itp.

Po każdej lekcji, zajęciach, wykonaniu zadania, a także po pracy zespołowej warto zrobić podsumowanie i wyciągnąć wnioski. Członkowie zespołów mogą odpowiedzieć sobie na pytania typu: jak nam się pracowało w tym zespole? co nam pomagało, a co utrudniało współpracę i osiągnięcie celu/wykonanie zadania? co warto utrzymać w przyszłości, a co poprawić następnym razem? Takie podsumowanie uczy współpracy i wzmacnia relacje, a dzięki temu nadaje większą wartość takiej formie pracy.

Podsumowanie

Planując pracę zespołową zwróć uwagę na:

  • Zbudowanie w sobie pozytywnych przekonań o pracy zespołowej, mów językiem korzyści i zachęcaj do takiej formy pracy, wyjaśnij dlaczego właśnie tak będziemy dziś pracować podczas zajęć
  • Świadomie używaj słowa „grupa” i „zespół”
  • „Łącz w zespoły” a nie „dziel na grupy”
  • Wybierz sposób łączenia w zespoły i przydziału zadań/ról zespołowych, które najlepiej przyczynią się do osiągnięcia celu zespołu
  • Zadbaj o poczucie sensu – znajomość celu pracy i pamiętaj o trzech etapach: wizualizacji, prezentacji i ekspozycji
  • Ustal wspólnie z uczniami zasady pracy zespołowej
  • Zadbaj o przestrzeń sprzyjającą pracy zespołowej
  • Podsumuj pracę zespołową zarówno pod względem osiągnięcia celu jak i zachodzących procesów grupowych

DODATEK

Wykorzystanie kart Weź zapytaj w pracy zespołowej

weź zapytaj
weź zapytaj – karty rozwojowe

 

Zestaw składa się z 30 unikatowych, dwustronnych kart – jedna strona to zdjęcie a druga zawiera od 2 do 5 pytań w 4 kategoriach: 1. początek pracy, rozpoczęcie zajęć, zadania, 2. relacje, emocje, samoświadomość, współpraca, 3. kreatywność, myślenie, wiedza, refleksja, 4. koniec pracy, podsumowanie zajęć, zadania

  • Zdjęcia można wykorzystać do rozpoczęcia zajęć i poprosić każdego ucznia o wybranie jednego, które kojarzy mu się z celem, tematem, pracą w zespole itp. Warto wrócić do nich na zakończenie i zapytać czy refleksje z początku i na koniec się pokrywają, a może coś się zmaniło.
  • Każda z 4 kategorii na kartach oznaczona jest innym kolorem – kolory te można wykorzystać podczas losowania zespołu (zespół niebieski, turkusowy, malinowy i szary).
  • Pytania zawarte na kartach można wykorzystać do zaplanowania pracy (kategoria 1) oraz omówienia tego co zadziało się podczas pracy w zespole na poziomie budowania relacji i wykonywania zadania (kategoria 2 i 3), a także na podsumowanie działań i wyciąganie wniosków (kategoria 4).

Jak nie ma zasad, to są kwasy

Przykładowe zasady pracy zespołowej:

  1. Jesteśmy zespołem i każdy z nas odpowiada za wyniki naszej współpracy
  2. Wypełniamy powierzone nam zadania rzetelnie i w ustalonym czasie/terminie
  3. Na bieżąco informujemy o postępach naszej pracy i pojawiających się trudnościach
  4. Zwracamy się do siebie z szacunkiem i słuchamy wypowiedzi innych do końca
  5. Wspólnie decydujemy co i jak zaprezentujemy publiczności po ukończeniu zadania

Materiały do pobrania, linki

weź zapytaj
Więcej o kratach "Weź zapytaj!"
Marta Cielińska-Idziak

Marta Cielińska-Idziak

Pracuje jako trenerka prowadząc m.in. szkolenia i warsztaty dla nauczycieli i młodzieży. Specjalizuje się w zagadnieniach związanych z ocenianiem (w tym ocenianiem kształtującym), neurodydaktyką oraz rozwojem kompetencji społecznych i wystąpieniami publicznymi.

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Jeden komentarz

Inspiracje na początek roku szkolnego

Początek roku szkolnego 2020/2021 jest szczególny.  Wielu nauczycieli i uczniów nie widziało się dłuższy czas niż tylko przez okres wakacji. Wielu z nas przychodzi do szkoły z obawami. Chcemy dać Wam kilka inspiracji, które pomogą zbudować relacje i zaufanie oraz pozytywne nastawienie wobec nadchodzących wyzwań.

🔷 przygotowaliśmy dla Ciebie kilka plakatów 
🔷 bezpłatnie pobierz i wydrukuj plakaty lub zainspiruj się nimi
🔷 wykorzystaj wydrukowane plakaty podczas pierwszych zajęć ze swoim uczniami lub narysujcie własne – podobne
🔶 buduj pozytywne nastawienie w sobie i w Twoich uczniach do wyzwań, które stoją przed Wami
🔶 “mniej znaczy więcej” – nie musisz wykorzystać wszystkich plakatów podczas jednej lekcji – dajcie sobie czas na refleksję i rozmowę

Na dole strony znajdziesz przycisk do pobrania plakatów w formacie PDF (wielkość A3)

Zaprogramujcie się pozytywnie!
🔹 wspólnie szukajcie pozytywnych aspektów bycia w szkole i uczenia się
🔹 zaproś uczniów do pracy indywidualnej, w grupach lub na forum

Zaskocz swoich uczniów!
🔹 zapisz na plakacie lub opowiedz swoim uczniom o Twoich wartościach, intencjach, pasjach, doświadczeniach
🔹 pokaż uczniom perspektywę fascynującej przygody na przedmiocie, którego uczysz
🔸 formalności pasjonują niewielu, dlatego na pierwszych zajęciach ogranicz je do minimum 😉
🔸 temu, na czym najbardziej się skupiasz, nadajesz największe znaczenie

Nazwijcie to, co dla Was ważne u progu nowego roku szkolnego!
🔹 porozmawiajcie o Waszych potrzebach (wielowymiarowych celach, aspiracjach), obawach (m.in. związanych z uczeniem się, relacjami, bezpieczeństwem), zasobach (talentach, kompetencjach, mocnych stronach)
🔹 wykorzystajcie przyklejane karteczki (post-it)do zapisywania i przyklejania na plakat lub piszcie bezpośrednio na plakacie
🔸 tu nie ma złych wypowiedzi – okazujcie sobie życzliwość i szacunek: to, co jest błahostką dla jednych, dla drugich może być bardzo ważne

Przywołajcie miłe wspomnienia i uczące doświadczenia!
🔹 porozmawiajcie o tym, jak spędziliście wakacje
🔹 nazwijcie ważne momenty: miejsca, smaki, ludzi, sukcesy…
🔸 poszukajcie tego, co wartościowe niezależnie od “standardu” wakacji

Materiały do pobrania, linki

Plakaty w wersji PDF

Pobierz 4 plakaty w wersji PDF (format A3)

Plakaty w wersji PDF

Pobierz

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

MBSR – od ciekawości do uważności

O programie MBSR – Mindfulness Based Stress Reduction (program redukcji stresu poprzez uważność) usłyszałam po raz pierwszy jakieś dwa lata temu podczas luźnej rozmowy o uważności i koncentracji. Nikt nie powoływał się wówczas na Jona Kabata-Zinna, twórcę jednego z najlepiej przebadanych programów opartych na uważności na świecie, z efektami potwierdzonymi naukowo, ale usłyszałam o ćwiczeniu z rodzynką, skanowaniu ciała i przerwie na oddech. Zaciekawiło mnie to na tyle, że zaczęłam szukać w sieci i czytać o co w tym wszystkim tak właściwie chodzi.

Zatem można powiedzieć, że na kurs mindfulness zawiodła mnie czysta ciekawość. Jak się okazało, w Internecie, nie tylko u blogerów lifestylowych, ale także na portalach edukacyjnych i o samorozwoju, od jakiegoś czasu, aż huczy od rozwijania uważności i zaproszeń na kursy, które w tym pomagają. Mój kurs poprowadzili Agnieszka i Wojtek z Mindfulpresence.pl.

Formalnie kurs składa się z 9 spotkań, 8 tematycznych, które odbywają się co tydzień i tzw. dnia uważności, który był dla mnie sporą niespodzianką – cztery godziny ćwiczeń medytacyjnych w totalnej ciszy…. W związku z pandemią koronawirusa mieliśmy wymuszoną przerwę między spotkaniami.

Uważność – J. Kabat-Zinn definiuje ją jako szczególny rodzaj uwagi: świadomej, skierowanej na obecną chwilę i nieosądzającej.

Moje lekcje z MBSR

Uważność – J. Kabat-Zinn definiuje ją jako szczególny rodzaj uwagi: świadomej, skierowanej na obecną chwilę i nieosądzającej. Z tym nieosądzaniem w życiu codziennym jest chyba najtrudniej. Niemalże „zawsze, wszędzie i wszystkim” nawykowo już (szkolnie?) próbujemy wystawić ocenę i przyłożyć do wzorca. Choćby tylko po to, żeby taki nawyk zminimalizować warto praktykować uważność.

Uważność jest jak spadochron – może nas uratować w sytuacjach trudnych i awaryjnych. Nie zaczynaj jednak wyplatać spadochronu, gdy właśnie masz wyskoczyć z samolotu – J. Kabat-Zinn – takim wyplataniem spadochronu są wszystkie formalne (z instrukcją) ćwiczenia uważności, które uczą nas odejścia od nawykowych reakcji i podejmowania świadomych decyzji.

Medytacja… to zatrzymanie się i bycie obecnym, to wszystko – J. Kabat-Zinn – a zatem to nie musi być praktyka powiązana z jakąś religią i zmuszająca nas do krzyżowania nóg w kwiat lotosu 😉 warto zweryfikować swoje opinie i uprzedzenia na ten temat.

Praktykuj uważność regularnie, z ciekawością, bez oceniania – dla mnie to nauka akceptacji, cierpliwości i odpuszczania.

Uważność to nie to samo co kontrola – bo nie chodzi tu o nakładanie na siebie ograniczeń albo zmuszania się do jakiś zachowań czy działań, unikamy zatem stwierdzeń typu: muszę, trzeba, wypada, powinno się, nie można, nie wypada, a co ludzie powiedzą itp.

W uważności chodzi o większą świadomość ciała, myśli i emocji – to zachęta do totalnej autorefleksji.

W uważności chodzi o przejście od nawyków myślenia, automatycznego działania, schematów do świadomego wyboru i działania z określoną intencją – takiej umiejętności nie da się przecenić w żadnej dziedzinie życia.

Myśli to nie fakty, a Ty nie jesteś myślą; myśli to jedynie wydarzenia w umyśle. Myśli mogą być zarówno wspierające jak i blokujące/szkodzące (…) Dlatego tak ważna jest świadomość myśli, które pojawiają się w naszej głowie…

Moje myśli

Między bodźcem a reakcją jest czas na decyzję. Nie mam zbyt dużego wpływu na moje myśli, ale mam wpływ na moje reakcje. Od tego jak zareaguję na daną sytuację zależy mój kolejny krok. Mogę się wycofać, mogę uciec albo znaleźć inne rozwiązanie, które będzie spójne z moimi wartościami i tym jak chcę kierować moim życiem.

Rzeczywistość jest neutralna, to my nadajemy jej znaczenie – to bardzo mocne stwierdzenie, ale tym bardziej warto ćwiczyć uważność swoich myśli i uczuć i weryfikować swoje przekonania o otaczającym nas świecie i innych ludziach, aby częściej nadawać rzeczywistości pozytywne znaczenie.

Myśli to nie fakty, a Ty nie jesteś myślą; myśli to jedynie wydarzenia w umyśle. Myśli mogą być zarówno wspierające jak i blokujące/szkodzące i budować w nas przekonania, sądy o świecie, z których korzystamy automatycznie. Dlatego tak ważna jest świadomość myśli, które pojawiają się w naszej głowie, bo od nich często zależy sposób komunikowania się, podejmowane decyzje i wybory, co ma ogromny wpływ na komfort naszego życia.

Uważaj na swoje myśli – stają się słowami, uważaj na swoje słowa – staja się czynami… – Lao Tze. Słowa mają moc! Zamiast mówić jestem zły, powiedz czuję złość, albo to jest złość; boję się – to jest strach, czuję strach. To bez sensu, to się nie uda – sprawdzę, spróbuję. Wybieraj to co karmiące, a nie to co wyczerpujące. Złe nastawienie i przeszkody mentalne często jeszcze przed startem odbierają nam radość z danej czynności.

Zmiana zaczyna się od akceptacji (…) Tylko wtedy można dostrzec swoje mocne strony oraz obszary do rozwoju i świadomie podjąć decyzję co z tym zrobię. Może nic.

Moja akceptacja

Nie sposób stać się podobnym do kogoś innego, jedyną nadzieją jest, że staniemy się bardziej sobą. Nie potrzebujemy porównywać się do kogokolwiek, bo najczęściej taka postawa rodzi więcej frustracji niż pomaga w samodoskonaleniu. Zawsze będą tacy, co mają więcej, wiedzą więcej, wyglądają lepiej i tacy, co mają i wiedzą mniej. Ale to o niczym przecież nie przesądza.

Zmiana zaczyna się od akceptacji. I nie chodzi tu o ślepe i bierne przyjmowanie wszystkiego co się wydarza, lubienie wszystkich i tolerowanie rzeczy czy postaw, które nie dają żadnej satysfakcji, ale o akceptację siebie takiego jakim się jest. Tylko wtedy można dostrzec swoje mocne strony oraz obszary do rozwoju i świadomie podjąć decyzję co z tym zrobię. Może nic.

Oczekiwania to nie to samo co potrzeby, a w życiu nie można mieć wszystkiego. Zamiast oczekiwać „gwiazdki z nieba” zastanów się czy naprawdę tego potrzebujesz, ewentualnie gdzie byś to położył 😉

Jedyną osobą na która masz realny wpływ jesteś Ty sam (…) Twoja świadoma postawa, odpowiedź, reakcja może być pierwszym krokiem do zmiany u innych.

Moje relacje i mój wpływ

Uważać też trzeba na wszelkie powinności – warto zamienić (jeśli tylko to możliwe) to co się powinno, bo tak wypada, tak się robi – na: tak chcę, tak decyduję, tego potrzebuję, bo to jest zgodne z moimi wartościami.

Od naszego sposobu komunikowania się (nadawania i odbierania komunikatów) zależy jakie relacje budujemy z innymi – czy w nich jesteśmy, bo chcemy, czy raczej tkwimy w nich z przeróżnych, często nieracjonalnych powodów. MBSR zachęca do przejścia od komunikacji nawykowej, do komunikacji świadomej, asertywnej, opartej na komunikacie „ja”.

I najważniejsze: Jedyną osobą na która masz realny wpływ jesteś Ty sam. Bo jeśli chcemy coś zmienić, to musimy zacząć od siebie. Ludzie uczą się przez modelowanie. Twoja świadoma postawa, odpowiedź, reakcja może być pierwszym krokiem do zmiany u innych.

Te formalne i nieformalne ćwiczenia uważności mają nas przygotować do trudnych sytuacji codziennych, w których nie poddamy się atawizmom tylko damy sobie czas na decyzję pomiędzy bodźcem a reakcją i świadomie zareagujemy.

Moja praktyka

Samodzielna praktyka uważności w sposób formalny wymaga skupienia, systematyczności i podążania za instrukcją. Na szczęście internet przychodzi z odsieczą i można przebierać w płatnych i darmowych kursach, medytacjach na fb czy yt a nawet głosach, które przeprowadzą nas przez ćwiczenia uważności. Ja podczas zajęć mogłam doświadczyć kilku ćwiczeń – medytacji formalnych: najbardziej kojarzone z MBSR skanowanie ciała, uważne chodzenie, uważne jedzenie, uważność oddechu, trzyminutowa pauza na oddech, uważność ciała w ruchu/pracy z ciałem, uważność myśli i uczuć w medytacji siedzącej i uważna komunikacja, medytacja góry i miłującej dobroci. Podczas medytacji formalnej zachęca się do praktyki odczuwania z własnego ciała, bo ciało jest zawsze i taką uważność można ćwiczyć niemalże wszędzie i wyplatać wspomniany wyżej spadochron.

Praktyka nieformalna polega na maksymalnym skupieniu uwagi na wykonywaniu jakiejkolwiek czynności, np. myciu zębów czy naczyń. Chodzi o bycie tu i teraz i poczucie tego co się robi i gdzie się jest wszystkimi zmysłami.

Te formalne i nieformalne ćwiczenia uważności mają nas przygotować do trudnych sytuacji codziennych, w których nie poddamy się atawizmom tylko damy sobie czas na decyzję pomiędzy bodźcem a reakcją i świadomie zareagujemy. To dzięki rozszerzeniu naszej świadomości torujemy sobie przejście od praktyki formalnej do uważnego życia.

MBSR uczy zatem rozwijać naszą uważność, uważność na otaczający świat, na innych ludzi ale przede wszystkim na siebie samego, swoje uczucia i potrzeby. To zaproszenie do głębokiej, holistycznej autorefleksji. Ćwiczenie uważności, dzięki temu, że uczy jak się zatrzymać i świadomie podejmować decyzje, pomaga w budowaniu poprawnych relacji rodzic – dziecko, mąż – żona, nauczyciel – uczeń, pracodawca – pracownik, Ja – Ty, człowiek – człowiek, człowiek – świat.

Mój kurs zakończył się napisaniem listu do siebie. Czekam aż przyjdzie…

Przede mną lektura książki J. Kabata-Zinna „Życie piękna katastrofa”, która wg nauczycieli MBSR jest najważniejszą pozycją dla chcących zgłębiać i ćwiczyć uważność w postaci medytacji mindfulness.

Moje powiązania

Wszystkie wątki, które poruszyłam wyżej niejednokrotnie stanowiły tematy do rozmów podczas prowadzonych przeze mnie szkoleń. Zagadnienie uważności jest jednym z głównych obszarów poruszanych podczas zajęć z neurodydaktyki. Uważna i świadoma komunikacja stanowi fundament wszystkich szkoleń z zakresu komunikacji i budowania poprawnych relacji oraz trwałych zespołów, a przede wszystkim staram się ją stosować w życiu codziennym. Po MBSR mam jeszcze większe przekonanie, ze treści, którymi dzielę się podczas szkoleń i warsztatów zachęcają do autorefleksji i pomagają w kreowaniu dobrej codzienności.

Marta Cielińska-Idziak

Marta Cielińska-Idziak

Pracuje jako trenerka prowadząc m.in. szkolenia i warsztaty dla nauczycieli i młodzieży. Specjalizuje się w zagadnieniach związanych z ocenianiem (w tym ocenianiem kształtującym), neurodydaktyką oraz rozwojem kompetencji społecznych i wystąpieniami publicznymi.

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Pytania na podsumowanie pracy

Pytania są pomocne w budowaniu autorefleksji. Poznaj pytania, które pomogą podsumować jakiś okres pracy (np. rok szkolny). Możesz je postawić sobie, swoim uczniom, współpracownikom. Pytania zostały podzielone na 5 kategorii i poprzedzone praktycznymi wskazówkami co do ich stosowania.

Wskazówki

  • Poniższe pytania mogą pomóc w podsumowaniu jakiegoś okresu pracy (np. roku szkolnego, zdalnego uczenia w czasie epidemii, projektu)
  • Pytania te możesz stawiać sobie samemu lub innym osobom (np. uczniom, współpracownikom)
  • Pamiętaj, że kiedy stawiasz je innym nie zawsze musisz otrzymać odpowiedź: ważniejsze jest poszukiwanie odpowiedzi przez tego, komu stawiasz pytanie
  • Daj czas na szukanie odpowiedzi, bądź cierpliwy/cierpliwa i uszanuj, jeśli ktoś chce zachować odpowiedź dla siebie
  • Badaj swoje intencje przy stawianiu pytań, celem niech będzie wparcie w rozwoju, a nie wytknięcie błędów (nawet, jeśli stawiasz te pytania sobie)
  • Koncentruj się przede wszystkim na pozytywach, bo to wzmacnia poczucie własnej wartości i przynosi lepsze efekty rozwojowe
  • Pamiętaj, że podane poniżej pytania, to tylko przykłady, które często trzeba będzie dostosować do sytuacji oraz że nie musisz zadawać ich wszystkich (część jest wariantem podobnego pytania)
  • Formułując pytania unikaj zawierania w nich sugestii odpowiedzi; unikaj podpowiadania lub sugerowania, jaka odpowiedź powinna paść
  • Zauważ, że poniższe pytania, to pytania otwarte – unikaj pytań zamkniętych zaczynających się od „czy”
  • Bądź gotów/gotowa na każdą odpowiedź, nawet na taką, która może być bolesna dla Ciebie
  • Powstrzymuj się przez wyrażaniem oceny po udzieleniu odpowiedzi – tutaj nie ma prawidłowych i nieprawidłowych odpowiedzi

Propozycje pytań według kategorii

  • Jak przebiegała Twoja praca?
  • Jak wyglądał Twój standardowy dzień?
  • Co po kolei robiłeś, żeby… ?
  • Jakie sytuacje występowały najczęściej (najrzadziej)?
  • Ile razy zrobiłeś/wykonałeś…?
  • Co się stało, kiedy… ?
  • Jak poradziłeś sobie, kiedy…? Co zrobiłeś, co pozwoliło pokonać Ci trudność…?
  • Jak się czułeś kiedy…? Co czułeś kiedy…?
  • Co sprawiało Ci największą radość (satysfakcję)?
  • Z czego jesteś najbardziej zadowolony (niezadowolony)?
  • Kiedy czułeś się najbardziej szczęśliwy (smutny, zmęczony)?
  • Jak silne były te emocje (radość, smutek itp.)? Określ to na skali …?
  • Co Twoim zdaniem czuły inne osoby (rodzice, rodzeństwo, małżonek, partner itp.), kiedy Ty…? Jak Ty się z tym czułeś?
  • Co uznajesz za swój sukces (a co za niepowodzenie)?
  • Czego się nauczyłeś dzięki doświadczeniu, którym było…?
  • Jakich 5 nabytych w tym czasie umiejętności możesz uznać za najbardziej przydatne dla Ciebie?
  • Jakie doświadczenia z tego okresu ukształtowały Cię w największym stopniu (miały na Ciebie największy wpływ)? W jaki sposób?
  • Jakie dostrzegasz prawidłowości/zasady, które pomagały Ci w tym okresie w rozwoju?
  • Które z zadań (zajęć, form pracy) sprawiały Ci największą radość (dawały Ci najwięcej energii, były łatwe), a które powodowały smutek (zniechęcenie, były trudne)?
  • Jakie wartości towarzyszyły Ci w tym czasie? Co było dla Ciebie ważne?
  • Na czym polegało stosowanie tych wartości w praktyce?
  • Na ile byłeś wierny/wierna tym wartościom?
  • Jakie sytuacje wymagały ode Ciebie poświęcenia w imię wartości?
  • Jakie uczucia towarzyszą Ci, kiedy myślisz o swoich wartościach?
  • Czym najczęściej kierowałeś/kierowałaś się podejmując decyzje? Jakie to przynosiło skutki dla Ciebie i dla ludzi wokół Ciebie (kolegów, rodziców, nauczycieli, rodziny)?
  • Które z doświadczeń i w jaki sposób wykorzystasz w swojej dalszej pracy?
  • Co zachowasz, a co zmienisz w swojej pracy dzięki zdobytym doświadczeniom?
  • Jakie kroki podejmiesz, żeby osiągnąć…?
  • Co się stanie, kiedy Ty…?
  • Co lub kto może Ci pomóc w osiągnięciu…? Na czym powinna polegać ta pomoc? Co zrobisz, żeby ją uzyskać?

Materiały do pobrania, linki

Materiał w wersji PDF

Materiał w wersji PDF

Pobierz

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Autodraw

Nie masz talentu do rysowania? Nic nie szkodzi!

Autodraw rozpozna, co chcesz narysować i zaproponuje gotowe kształty, postaci, zwierzęta, przedmioty ze swojej bazy. Możesz umieścić ich wiele na obrazku, a także przemieszczać je, zmieniać ich rozmiar i kolor, obracać. Gotowy obrazek możesz pobrać na swój komputer.

Autodraw jest bezpłatny i działa w przeglądarce internetowej. Nie musisz instalować żadnego oprogramowania.

Aplikacja jest dostępna tutaj: https://www.autodraw.com/

Obejrzyj przewodnik w wersji video

Materiały do pobrania, linki

Autodraw

Link do aplikacji

Autodraw

link do aplikacji
Przejdź

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano 2 komentarze

Quiver – rozszerzona rzeczywistość

Quiver łączy technologię z tradycyjnymi kolorowankami. Pomalowane kredkami obrazki aplikacja ożywia i nadaje im trójwymiarowe kształty. Wiele kolorowanek posiada dodatkowe funkcje uruchamiane w aplikacji, np. podskakiwanie krówki, obsługa wozu strażackiego, podświetlanie elementów komórki zwierzęcej. I wiele więcej…

Quiver – 3D Coloring App to aplikacja na urządzenia z systemem Android lub iOS – smartfony i tablety. Można ją pobrać w App Store lub Google Play. Dzięki niej można skanować i ożywiać kolorowanki.

Na stronie quivervision.com w zakładce Coloring Packs można pobrać specjalne kolorowanki (inne nie będą działać!) Duża część kolorowanek jest bezpłatna (oznaczona jako free). Pobiera się je jako pliki PDF, które można drukować, a następnie kolorować. Wybór jest ogromny!

Po pokolorowaniu obraz należy zeskanować przy pomocy aplikacji:

  • po jej uruchomieniu w smartfonie lub tablecie skieruj kamerkę na obrazek i naciśnij pomarańczową ikonę z symbolem motyla
  • na ekranie zobaczysz przezroczysty czerwony prostokąt
  • operuj urządzeniem w taki sposób (przesuwaj, przybliżaj, oddalaj), by prostokąt zmienił się na niebieski
  • po chwili zobaczysz swoją kolorowankę w wersji 3D z zachowaniem kolorów, które jej nadałeś, a w tle będą widoczne fizyczne elementy, które ją otaczają
  • obiekty ze swojej kolorowanki możesz oglądać z każdej strony przemieszczając się wokół nich (tylko nie wypuszczaj ich z kadru!) – zob. film poniżej
  • w zależności od wybranego obrazka w aplikacji dostępne będą różne funkcje uruchamiane wyświetlanymi przyciskami lub dotknięciami obiektów (np. krowa podskakuje po jej dotknięciu) – zob. film poniżej
  • wykorzystując pasek w dolnej części aplikacji (trzy kropki) możesz zrobić zdjęcie lub nagrać film obejmujący to, co się dzieje na ekranie Twojego urządzenia
  • czasami możesz być poproszony o zgodę na pobranie dodatków niezbędnych do wyświetlenia określonego rodzaju kolorowanek – jeśli korzystasz z bezpłatnych pakietów, to nie wiąże się to z ponoszeniem kosztów
Odtwórz wideo

Uwaga!

Ze strony quivervision.com możesz pobrać płatne kolorowanki. Jednak podczas próby ich skanowania zostaniesz poproszony o wykupienie dodatków umożliwiających ich odczytanie.

Materiały do pobrania, linki

Quiver - 3D Coloring App

Aplikacja do pobrania w Google Play

Aplikacja do pobrania

Przejdź do Google Play
Przejdź

Quiver - 3D Coloring App

Aplikacja do pobrania w App Store

Aplikacja do pobrania

Przejdź do App Store
Przejdź

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Sprytny schowek!

Jak często zdarza się, że chcesz raz jeszcze wkleić element, który skopiowałeś wcześniej, ale nie możesz, bo został usunięty ze schowka po skopiowaniu kolejnych elementów? Zobacz, jak sprawić, by elementy w schowku zapisywały się, a nawet by były dostępne na innych Twoich urządzeniach. Kolejny odcinek z cyklu “Triki i myki Windows 10”

Obejrzyj przewodnik w wersji video lub pobierz go w wersji PDF

Odtwórz wideo

Materiały do pobrania, linki

Sprytny schowek

Poradnik do pobrania

Sprytny schowek

plik w formacie PDF
Pobierz

Pomoc dotycząca schowka

Link do strony pomocy Microsoft

Pomoc dotycząca schowka

link do strony pomocy Microsoft
Przejdź

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.