Opublikowano Dodaj komentarz

“Powiem ci, jak się uczyć…” J. Gołębiowska-Szychowska, Ł. Szychowski

Książka Joanny Gołębiowskiej-Szychowskiej i Łukasza Szychowskiego, Powiem ci, jak się uczyć ma podtytuł: Przewodnik dla ambitnych nauczycieli. Zupełnie się z tym nie zgadzam. Książka powinna być pozycją obowiązkową nie tylko dla nauczycieli ambitnych, ale dla wszystkich zaczynających pracę oraz  tych, którzy chcą odświeżyć swój warsztat pracy.

Autorzy mają ambicję stworzenia swego rodzaju kompendium. Przedstawiają najnowsze ustalenia neuronauk o uczeniu się, zapamiętywaniu, organizowaniu procesu uczenia się, by przejść do bardzo konkretnych metod i technik  pracy na różnych etapach edukacyjnych.

Jeśli książkę weźmie do ręki nauczyciel obeznany z tą problematyką, takie ujęcie siłą rzeczy może powodować wrażenie pewnej powierzchowności, szczególnie w rozdziałach poświęconych teorii uczenia się. Trzeba jednak pamiętać, że autorzy kierują swoją pozycję także do rodziców i byłoby rzeczywiście bardzo dobrze, gdyby ci ostatni po nią sięgali.

opr. Piotr Bachoński

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Jak się uczymy…” D. Schwartz, J. Tsang, K. Blair

Bardzo długo nauczanie innych było traktowane jako sztuka, opierająca się na nieuchwytnych i nie do końca zrozumiałych mechanizmach. Jedni nauczyciele mieli w sobie to „coś” i byli mistrzami w swoim zawodzie, inni byli skazani na przeciętność. Dzisiaj wiemy już, że nauczanie innych należy zastąpić tworzeniem odpowiednich warunków do uczenia się, a dzięki postępowi neuronauk każdy może być efektywnym nauczycielem.

Daniel Schwartz, Jessica Tsang, Kristen Blair w książce Jak się uczymy. 26 naukowo potwierdzonych mechanizmów, zgodnie z tytułem przedstawiają 26 mechanizmów, które powinien poznać każdy nauczyciel. Autorzy zwięźle i przystępnie omawiają każdy mechanizm, przywołując badania naukowe, które potwierdzają jego skuteczność. Książkę można także potraktować instruktażowo, ponieważ podane są konkretne przykłady zastosowania omawianych metod w klasie oraz informacje, jakich błędów unikać. Oprócz naukowego potwierdzenia pedagogicznych intuicji (rola snu, emocji w procesie uczenia się), omówione zostały też mechanizmy, do których szkoła przywiązywała mniejszą wagę (na przykład inteligencja ciała). Jednym zdaniem, pozycja obowiązkowa.

opr. Piotr Bachoński

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Sen Alicji, czyli jak działa mózg” Jerzy Vetulani i inni

Sen Alicji

“Sen Alicji, czyli jak działa mózg” wydawnictwa MANDO, to jedyna książka prof. Jerzego Vetulaniego dla dzieci, w której w sposób zabawny i prosty wyjaśnia skomplikowane pojęcia dotyczące budowy i funkcjonowania mózgu. Współautorami książki są Maria Mazurek i Marcin Wierzchowski.

Z sennego dialogu Alicji z jej własnym mózgiem dowiemy się za co odpowiadają poszczególne narządy: serce, płuca, żołądek, nerki, wątroba, jelita a także mięśnie, szkielet i oczywiście mózg.

Ile neuronów jest w mózgu? – sto tysięcy milionów, czyli sto miliardów – dużo?

Czym są neuroprzekaźniki i za co odpowiadają? – np. gdy uwalniają się endorfiny czujesz szczęście, oksytocyna to substancja chemiczna, która daje poczucie rozluźnienia, serotonina odpowiada za spokój i zrównoważenie.

Z jakich części składa się mózg? – płat czołowy, ciemieniowy, skroniowy i potyliczny oraz móżdżek i pień mózgu.

Kiedy pojawiają się sny? – śnimy tylko w jednej fazie snu – śnie paradoksalnym – REM, wówczas twoje ciało pozostaje w bezruchu, ruszają się natomiast Twoje gałki oczne, śledząc marzenia senne powstałe w mózgu; im jesteśmy starsi tym mniej śpimy snem REM i mamy mniej snów.

Za co odpowiada mózg? – myślenie, emocje oraz funkcje życiowe i instynkt.

Jakie mamy rodzaje pamięci? – sensoryczna- zmysłowa, robocza, krótkotrwała i długotrwała oraz pamięć wspomnień.

Jakie metody nauki są skuteczne? – powtarzanie, im częściej coś robisz/mówisz tym bardziej zapadnie ci to w pamięci; mnemotechniki czyli techniki pamięciowe oraz działanie pod wpływem emocji.

Czym jest genom? – to informacja i „przepis” na to, jak zbudowany jest twój organizm.

Po co nam hormony? – regulują metabolizm (hormony tarczycy) i inne czynności życiowe, np. adrenalina powoduje ogólne pobudzenie organizmu, insulina reguluje poziom cukru, a hormony płciowe odpowiadają za m.in. rozmnażanie.

Skąd się bierze depresja, dlaczego zapadamy w śpiączkę, co by było, gdybyśmy nie bali się śmierci, w której części mózgu znajduje się ośrodek mowy – na te i wiele innych pytań znajdziemy odpowiedź w Śnie Alicji.

Móżdżek, hipokamp, układ limbiczny, amygdala, atawizm, ślad pamięciowy, genom to tylko niektóre z pojęć wyjaśniane i ciekawie zobrazowane w książce.

Zrozumiały język, dialogowana forma, trafne przykłady, przyjazny układ, oryginalna szata graficzna to kolejne atuty zachęcające do sięgnięcia po tę lekturę.

Tu znajdziesz oferty sprzedaży książki: https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4813925/sen-alicji-czyli-jak-dziala-mozg

Opr. Marta Cielińska-Idziak

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Sztuka zadawania pytań w coachingu” Tony Stoltzfus

Umiejętność zadawania pytań to duża sztuka. Dobrze zadane pytanie może inspirować, pobudzać do refleksji, motywować, budować samodzielność i odpowiedzialność za swoje życie. Takie pytania to jedno z podstawowych narzędzi w coachingu, którego celem jest rozwój i wzmacnianie człowieka w drodze do realizacji jego celów.

Pytania to także częste narzędzie stosowane w szkole. Najczęściej są to jednak pytania, na które istnieje tylko jedna dobra odpowiedź.  Ich celem jest sprawdzenie wiedzy ucznia. Bez wątpienia takie pytania są potrzebne, ale nie są one inspirujące, pobudzające do refleksji nad własnym rozwojem.

Jak zatem przejść od pytań sprawdzających do pytań coachingowych? Jak można się tego nauczyć?

Pomocą może być książka „Sztuka zadawania pytań w coachingu. Jak opanować najważniejszą umiejętność coacha”, którą Tony Stoltzfus napisał w odpowiedzi na liczne prośby o podanie przykładów dobrych pytań coachingowych. Znajdziemy w niej gotowe przykłady pytań podzielone na różne kategorie (np. identyfikowanie problemu, pasje, poszukiwanie rozwiązań), ale również wskazówki jakich błędów unikać przy formułowaniu pytań i krótkie wyjaśnienie tego, dlaczego pytania są takie ważne.

W założeniu jest to książka dla coachów. Myślę jednak, że z powodzeniem sprawdzi się w pracy nauczyciela, który chce inspirować swoich uczniów, pobudzać ich refleksję, rozwijać w nich krytyczne myślenie oraz budować odpowiedzialność i poczucie sprawczości.

Opr. Grzegorz Idziak

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Jak się uczyć” Benedict Carey

Dzisiaj, niejako w uzupełnieniu książki Radosława Kotarskiego Włam się do mózgu, którą omawiałem ostatnio, pozycja Benedicta Carey’a Jak się uczyć?  Podtytuł brzmi: Zaskakująca prawda o tym, kiedy, gdzie i dlaczego uczenie się jest w ogóle możliwe.

Być może prawda, którą serwuje nam Carey, nie jest już tak bardzo zaskakująca (wiedza o uczeniu jednak się upowszechnia), ale spojrzenie na niektóre aspekty związane z edukacją, mogą jednak zadziwiać. Autor pokazuje w przekonujący sposób, że ignorancja może być cenna, a stany koncentracji na zadaniu są przeceniane. Jeśli ktoś nie ma czasu na czytanie, zapozna się z treścią książki w pigułce, czytając odpowiedzi na 11 zasadniczych pytań związanych z uczeniem się. Kotarski i Carey poruszają podobne zagadnienia, ale patrzą na nie z różnych perspektyw, tworząc pewną całość. Książka może być bardzo wartościowa dla rodziców. Może okazać się, że te wszystkie komunikaty: Siedź prosto; Skup się; Rób wszystko po kolei; należy zamienić na: Chodź; Leż; Zwisaj głową w dół; Pomyśl o niebieskich migdałach; Ucz się wszystkiego na raz!

Opracował: Piotr Bachoński

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano 1 komentarz

“Włam się do mózgu” Radek Kotarski

Długo się zastanawiałem, czy pisać o tej książce. Pomyślałem jednak, że mimo tego, iż wybór wydaje się oczywisty, to z drugiej strony nie można jej pominąć. Radek Kotarski, Włam się do mózgu.

Lubię, kiedy autor dostarcza dowodów na poparcie przedstawianych treści. Tak jest właśnie u Kotarskiego. Aby udowodnić, że opisywane metody się sprawdzają, w ciągu roku nauczył się od podstaw języka szwedzkiego (poparte uzyskanym certyfikatem), który został wybrany przez autora losowo. Może nie wszystko co omawia Kotarski, da się przenieść do szkolnej klasy, ale na pewno ze wszystkimi technikami powinni zostać zapoznani uczniowie, aby nie byli tak często bezradni wobec ogromu materiału do opanowania.

Opracował: Piotr Bachoński

Zobacz też wystąpienie Radka Kotarskiego w ramach spotkań TEDx. “Dlaczego tak mało pamiętasz ze szkoły?”

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

“Szkoła uczenia się” Jarosław Kordziński

Książka Jarosława Kordzińskiego „Szkoła uczenia się” to swoiste kompendium wiedzy o uczeniu się właśnie. Autor w przekonujący sposób pokazuje, że nauczanie nie jest już dzisiaj możliwe. (Tak swoją drogą, chyba nie było możliwe nigdy. Wszystkiego musimy nauczyć się sami, inni mogą nam to jedynie ułatwić). 

Autor pisze nie tylko o tym, jak organizować uczenie się, ale pokazuje też, jak to robić. Wielką zaletą dla każdego nauczyciela będzie olbrzymia ilość ćwiczeń, metod i zadań do wykorzystania w pracy z uczniami. Książkę powinni też przeczytać Ci wszyscy, którzy zazdroszczą nauczycielom prostej i przyjemnej pracy (i oczywiście: dużo wolnego). Samo wyliczenie ról zawodowych, którego dokonuje autor (wychowawca, coach, tutor, mentor, trener, facylitator, organizator uczenia się) pokazuje, jak bardzo skomplikowany i wymagający fachowej, szerokiej wiedzy jest to zawód. Jeśli miałbym do tej beczki miodu dołożyć łyżkę dziegciu, to byłoby nią przywołanie stożka Dale’a (tak zwana piramida zapamiętywania). Tomasz Garstka w swojej książce Psychopedagogiczne mity wykazał, że Dale’owi chodziło o uszeregowanie sposobów uczenia się od najmniej do najbardziej abstrakcyjnych, stąd czytanie na szczycie. D.G. Treichler dopisał do tego procenty (nie podpierając się żadnymi badaniami) i … poszło w świat.

Opracował: Piotr Bachoński

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Jak uczyć zdalnie

Zdalne uczenie jest dziś odmieniane przez wszystkie przypadki. W kilku punktach zebraliśmy dla Ciebie to, co uważamy za najważniejsze w projektowaniu zdalnej pracy z uczniami. Zapewne niektóre z tych punktów są dla Ciebie oczywiste, a niektóre mogą być niemożliwe lub bardzo trudne do zrealizowania z różnych powodów. Nasz zbiór to propozycja, dzięki której możesz udoskonalić swoją pracę online z uczniami.

Na dole strony możesz pobrać nasz poradnik w wygodnym do zapisania formacie PDF.

Kliknij znak + aby rozwinąć wybrany punkt.

  • Podaję cele zajęć w języku zrozumiałym dla ucznia
  • Moje cele mówią uczniom czego i po co się nauczą
  • Do każdych zajęć ustalałam kryteria sukcesu, tak by uczniowie wiedzieli co jest najważniejsze
  • Do formułowania kryteriów wykorzystuję podstawę programową (tu mogę ją znaleźć https://podstawaprogramowa.pl/ ), ponieważ mam świadomość, że w programach nauczania i podręcznikach zawartych jest wiele treści wykraczających poza podstawę programową
  • Kryteria spoza podstawy programowej wyraźnie oznaczam jako dodatkowe (dobrowolne)
  • Formułuję kryteria językiem efektów edukacyjnych możliwych do zaobserwowania; używam do tego czasowników operacyjnych (np. wymieniasz najważniejsze…, nazywasz…, obliczasz…, wyjaśniasz na czym polega…, dopasowujesz…, tworzysz…)*
  • Określam kryteria tak, aby były zrozumiałe i możliwe do zweryfikowania przez moich uczniów i ich rodziców
  • Do każdych zajęć tworzę i/lub wyszukuję i udostępniam różnorodne materiały edukacyjne i wskazówki (nagrania moje lub znalezione w sieci, fragment w podręczniku, materiały dostępne w sieci na portalach edukacyjnych, wskazówki od kogo można się dowiedzieć itp.)
  • Moje materiały i wskazówki dla uczniów uwzględniają:
    • Style uczenia się uczniów (coś do przeczytania, coś do stworzenia, coś do obejrzenia, coś do napisania itp.)
    • Możliwe wsparcie ze strony rodziców uczniów
    • Możliwości techniczne, którymi dysponują uczniowie
    • Umiejętności uczniów związane z obsługą sprzętu i aplikacji
    • Potrzebę higieny pracy uczniów przy komputerze (część materiałów nie wymaga skorzystania z niego)
    • Prawa autorskie
  • Przekazuję uczniom materiały i wskazówki a nie zadania; zadania zakładają obowiązek ich wykonania, nawet wtedy, jeśli nie mają sensu, materiały zaś są pomocą w osiągnięciu efektów wskazanych w kryteriach
  • Pozwalam uczniom wybrać, z których materiałów i wskazówek skorzystają i wyraźnie im to podkreślam
  • Pamiętam i przypominam uczniom, że celem jest osiągnięcie efektów podanych w kryteriach, a nie określona liczba zadań do wykonania; pracujmy mądrze, a nie ciężko
  • Określam uczniom czas na osiągnięcie wskazanych efektów, a nie na „przerobienie materiału”
  • Akceptuję, że jedni uczniowie będą potrzebować mniej, a inni więcej czasu na osiągnięcie efektów – uznaję, że to jest OK
  • Akceptuję, że uczniowie skorzystają tylko z wybranych przez siebie sposobów oraz że jest możliwe, że będą one inne niż zaproponowane przeze mnie materiały i wskazówki – uznaję, że to również jest OK
  • Zachęcam uczniów do wybrania różnych sposobów pracy (opartych na różnych aktywnościach, zwłaszcza niewymagających korzystania z komputera)
  • Ustalam godziny i sposoby konsultacji dla tych uczniów, którzy tego potrzebują; jeśli to możliwe robię to w porozumieniu z uczniami / rodzicami
  • Podkreślam, że konsultacje są dobrowolne dla uczniów
  • Pamiętam i przekazuję uczniom, że konsultacje to element uczenia się, a nie sprawdzania; nie odpytuję i nie sprawdzam uczniów, tylko wspieram ich w osiąganiu efektów
  • Uwzględniam możliwości techniczne uczniów co do udziału w konsultacjach (video, rozmowy głosowe, czat, email itp.)
  • Wykorzystuję konsultacje do budowania dobrych relacji z uczniami, wspieram ich nie tylko w osiąganiu efektów edukacyjnych, ale przede wszystkim okazuję im empatię
  • Pracuję zgodnie z ustalonym planem, harmonogramem; dbam o higienę pracy i czas (swój i uczniów) spędzony przed komputerem
  • Godziny konsultacji rozliczam jako jeden z elementów mojego czasu pracy
  • Tworzę i udostępniam uczniom narzędzia pomocne w zweryfikowaniu tego, na ile osiągnęli wskazane przeze mnie kryteria (testy, zadania, quizy, rozmowa ze mną itp.)
  • Odnoszę się tylko do podanych wcześniej kryteriów przygotowując narzędzia do weryfikacji osiągnięć
  • W miarę możliwości tworzę narzędzia, które pozwalają uczniowi na samodzielną weryfikację osiągnięć (samosprawdzające się testy z informacją zwrotną i wskazówkami, quizy online prezentujące poprawne i niepoprawne odpowiedzi itp.)
  • Precyzyjnie układam polecenia i wskazówki dla swoich uczniów – co mają zrobić, jak to zrobić, gdzie wysłać, kiedy, komu, jak udostępnić itp.
  • Pozwalam uczniom na wybór sposobu weryfikacji osiągnięć – ważne dla ucznia i dla mnie jest przecież, żeby wiedzieć, w jakim stopniu uczeń osiągnął kryteria, a nie samo działanie
  • Wspieram uczniów w weryfikacji ich osiągnięć (sprawdzam zadania, testy itp.)
  • Udzielam uczniom informacji zwrotnej nt. ich osiągnięć w oparciu o narzędzia do ich weryfikacji
  • Zwracam się do uczniów po imieniu i doceniam ich postępy
  • Stosuję informację zwrotną** odnoszącą się do wskazanych kryteriów i opartą o schemat:
    • Wskazanie i docenienie dobrych elementów pracy ucznia (osiągniętych kryteriów)
    • Odnotowanie tego, co wymaga poprawy (kryteria nieosiągnięte lub osiągnięte częściowo)
    • Wskazanie tego, co uczeń może zrobić w celu poprawy (osiągnięcie brakujących lub niepełnych kryteriów)
    • Wskazanie tego, co uczeń może zrobić, żeby się rozwijać (dodatkowe kryteria, wejście na wyższy poziom)
  • Zachęcam uczniów do samooceny, czyli samodzielnego weryfikowania osiągnięć na podstawie kryteriów; wykorzystuję do tego m.in. narzędzia do automatycznego weryfikowania poprawności odpowiedzi
  • Omawiam z uczniami ich osiągnięcia i zachęcam do autorefleksji nad preferowanymi sposobami uczenia się; wykorzystuję możliwości jakie daje technologia do indywidualizacji pracy oraz rozwijania u uczniów umiejętności uczenia się zgodnie z preferowanymi strategiami
  • Mam świadomość, że perspektywa uzyskania stopnia:
    • Może skłaniać uczniów do nieuczciwego podchodzenia do weryfikacji osiągnięć, a przez to ogranicza możliwość autentycznego uczenia się i osiągania trwałych efektów edukacyjnych
    • Ogranicza wewnętrzną motywację do uczenia się
    • Nakłada na uczniów dodatkową presję
  • Zwracam się do uczniów po imieniu, okazuję im szacunek, dbam o kulturę osobistą i poprawność wypowiedzi
  • W sieci jestem odpowiedzialnym twórcą i odbiorcą treści; nie stosuję form wypowiedzi, które są mową nienawiści lub słowną i psychiczną przemocą oraz reaguję na każdy ich przejaw – HEJT STOP
  • Dbam o swój wizerunek w Internecie, świadomie publikuję zdjęcia i treści, a kiedy łączę się z uczniami w trybie video dbam o swój wygląd i otoczenie widoczne w przekazie

Dedykowane dla edukacji bezpłatne pakiety Office 365 (szczególnie usługa MS Teams) oraz G-Suite (szczególnie usługa Classroom) znacząco ułatwiają organizowanie zdalnego nauczania w przedstawionej powyżej formie. Pozwalają na przygotowywanie materiałów edukacyjnych, zadań, testów, określanie terminów ich realizacji, kontakt z uczniami, udzielanie informacji zwrotnych itp. A wszystko w jednym miejscu dla dyrektora, nauczyciela i ucznia.

* O Taksonomii Blooma, która jest klasyfikacją celów nauczania i o czasownikach operacyjnych w formułowaniu celów edukacyjnych możesz przeczytać tutaj – https://www.jankowskit.pl/metodyka-nauczania-i-dydaktyka/taksonomia-blooma.html Artykuł ten dotyczy edukacji dorosłych, ale bez trudu zawarte tam wskazówki przełożysz na szkolną rzeczywistość.

** O udzielaniu informacji zwrotnej – https://sus.ceo.org.pl/nauczycielska-akademia-internetowa/o-dzialaniu/aktualnosci/o-sztuce-dawania-informacji-zwrotnej

Więcej o formułowaniu celów, kryteriów i udzielaniu informacji zwrotnej dowiesz się w dostępnej bezpłatnie książce Danuty Sterny „Uczę (się) w szkole” – https://civitas.com.pl/pl/p/UCZE-SIE-W-SZKOLE-DANUTA-STERNA/70 (książka dostępna w PDF do pobrania – kliknij POBIERAM w opisie na podanej stronie)

W naszej bibliografii i netografii znajdziesz wykaz publikacji oraz stron internetowych pomocnych dla nauczycieli – przejdź

Sprawdź ofertę naszych szkoleń online wspierających nauczycieli m.in. w prowadzeniu zdalnego uczenia – przejdź

Materiały

Jak uczyć zdalnie

Materiał do pobrania

Jak uczyć zdalnie

plik w formacie PDF
Pobierz

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Przywództwo edukacyjne i procesowe wspomaganie

Wirtualna tablica (Padlet), na której zostały przypięte różnorodne materiały z zakresu przywództwa edukacyjnego oraz procesowego wspomagania pracy szkoły/przedszkola. Część materiałów pochodzi z ogólnopolskich projektów realizowanych pod egidą MEN i ORE.

Zrobione przy pomocy aplikacji Padlet

Przywództwo i wspomaganie

na wirtualnej tablicy

Strona w aplikacji Padlet

Przejdź

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.

Opublikowano Dodaj komentarz

Inspiracje edukacyjne

Propozycje książek, linki do filmów, materiały… Wirtualna tablica (Padlet), na której “przypięte” zostały ciekawostki i inspiracje edukacyjne: lekcje pokazowe, poruszające wystąpienia na TED, filmy edukacyjne, propozycje książkowe.

Zrobione przy pomocy aplikacji Padlet

Filmy i inpiracje

na wirtualnej tablicy

Strona w aplikacji Padlet

Przejdź

Podoba Ci się ten wpis?

Podziel się nim poprzez portal społecznościowy lub wyślij link znajomemu

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp
Share on print
creative

Wróć do bloga z inspiracjami

Jeśli szukasz więcej inspiracji przejdź do naszego bloga.